رباعی شمارهٔ ۱۱
هوش مصنوعی: شعری درباره شمعی است که در شب در جمع دیگران میخندد، شمعی که مانند گلی در چمن نشاط دارد. هر شب که به کنار بستر شاعر میآید، با سوزش خود، بر حال غمانگیز شاعر میخندد.
این شمع که شب در انجمن میخنددماند بگلی که در چمن میخندد
هوش مصنوعی: شمعی که در شب در جمع میدرخشد و شادی میکند، مشابه گلی است که در باغ چمن خوشحال و سرزنده است.
هر شب که به بالین من آید تا روزمیسوزد و بر گریهٔ من میخندد
هوش مصنوعی: هر شب که او به سراغ من میآید، تا صبح به خاطر درد و غم من میسوزد و بر اشکهایم میخندد.