رباعی شمارهٔ ۳۹
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از نداشتن عشق و کامیابی در زندگی شکایت میکند. او احساس میکند که نه یار مهربانی دارد و نه بختی که به وصال محبوبش برسد. مانند شمعی که در برابر نور محبوب میسوزد، او نیز در دوری از محبوبش دچار عذاب و درد میشود.
نه یار نوازد بکرم یک روزمنه بخت که بر وصل کند پیروزم
هوش مصنوعی: نه یاری هست که یک روز به من محبت کند و نه بختی که مرا به وصال معشوق برساند.
چون شمع برابر رخش گه گاهیاز دور نگه میکنم و میسوزم
هوش مصنوعی: وقتی او را میبینم، مانند شمعی درخشان میشوم، از دور نگاهش میکنم و به خاطر محبتش میسوزم.