رباعی شمارهٔ ۴۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از ترس تبدیل شدن به یک افسانه و بیهویت شدن سخن میگوید. او نگران است که در نتیجهی فکر و عقل زیاد خود، به دیوانگی برسد و در نهایت به وضعیتی برسد که نه تنها در خود بلکه در نظر دیگران نیز بیاعتبار شود.
بیم است که در بیخودی افسانه شوموانگشت نمای خویش و بیگانه شوم
هوش مصنوعی: نگرانی دارم که در غم و اندوه خود غرق شوم و به موجودی غریب و نا آشنا تبدیل گردم.
ای عقل فضول میدهد زحمت منناگاه ز دست عقل دیوانه شوم
هوش مصنوعی: ای عقل بیمورد! تو فقط باعث دردسر من شدهای. ناگهان از دست تو به جنون خواهم رسید.