رباعی شمارهٔ ۴۱
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر از نارضایتی و غصه‌های ناشی از زندگی شکایت می‌کند. او از آثار ستم و دردهای پیوسته در زندگی صحبت می‌کند و می‌پرسد که تا چه زمانی باید مانند نی، دایم ناله کند و مانند پیاله، خون به دل چشیده و از غصه و رنج رنج ببرد. این ابیات نشان‌دهنده خستگی روحی و ناامیدی شاعر از شرایط زندگی است.
دل سیر شد از غصهٔ گردون خوردنوز دست ستم سیلی هر دون خوردن
هوش مصنوعی: دل از غم و اندوه زندگی پر شده و دیگر نمیخواهد عذابهایی که از نابسامانیهای دنیا به او میرسد را تحمل کند.
تا چند چو نای هر نفس ناله زدنتا کی چو پیاله دمبدم خون خوردن
هوش مصنوعی: چند وقت باید به خاطر هر نفس ناله کرد؟ تا چه زمانی باید مانند پیاله به طور مداوم از درد خود بنوشم؟