رباعی شمارهٔ ۴۷
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات بیان میکند که عشق و زیبایی معشوق هیچگاه از دل و جان او فاصله نمیگیرد. حتی با وجود اشک و غم، یاد و تصویر او از ذهن و خاطر او پاک نمیشود. به عبارت دیگر، معشوق همیشه در ذهن و دل عاشق حضور دارد و نمیتواند از او جدا شود.
از دل نرود شوق جمالت بیرونوز سینه هوای زلف و خالت بیرون
هوش مصنوعی: شوق زیبایی تو هیچگاه از دل بیرون نمیرود و آرزوی زلف و چهرهات از سینهام خارج نمیشود.
این طرفه که با این همه سیلاب سرشگاز دیده نمیرود خیالت بیرون
هوش مصنوعی: این جالب است که با وجود همه اشکی که از چشمانم میریزد، خیال تو از ذهنت بیرون نمیرود.