شمارهٔ ۴
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از عجز خود در درک حقیقت و حل مسائل زندگی سخن می‌گوید. او می‌خواهد خود را به درستی ببیند اما به دلیل نادرست بودن آینه (نماد واقعیت) و ناتوانی چشمش، نمی‌تواند این کار را انجام دهد. در نهایت، او به ناامیدی از بی‌انصافی و ضعف عقل اشاره می‌کند.
بی معرفت سخن مسلسل چه کنمبی قوت عقل نکته را حل چه کنم
هوش مصنوعی: بیرحمی و بیوفایی سخن را چگونه تحمل کنم، وقتی که قدرت عقل چارهساز نیست، چگونه میتوانم به نکتهها پی ببرم؟
خواهم خود را درست بینم لیکنآیینه کج است و دیده احول چه کنم
هوش مصنوعی: میخواهم خودم را به درستی بشناسم، ولی متأسفانه آیینه به درستی نشان نمیدهد و چشمانم هم به خوبی نمیبینند، پس چه باید بکنم؟