شمارهٔ ۳۱ - (بازگشتن کیقباد بسوی دهلی )
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف طبیعت و تغییرات آن در اثر بارش باران و سیلاب می‌پردازد. ابتدا اشاره می‌شود که خورشید در دل آب رفته و ابرها بالاتر از زمین قرار گرفته‌اند. سیلاب از کوه‌ها سرازیر می‌شود و به زمین فشار می‌آورد. برق و تابش نور در دشت‌ها متنوع است و آب‌ها به زندگی گیاهان و سبزه‌ها کمک می‌کنند. شاعر به چالش‌های ناشی از سیلاب و تأثیر آن بر زمین و زندگی حیوانات اشاره می‌کند و در نهایت به وضعیت طبیعی زمین با اشاره به فراخی گیاهان و تنگی آب‌ها در زمان بارش می‌پردازد.
کرد چو ره در سرطان آفتابچشمهٔ خورشید فرو شد به آب
هوش مصنوعی: زمانی که راه به سمت سرطان پیچید، تابش خورشید در آب چشمه منعکس شد.
ابر سرا پرده به بالا کشیدسبزه صف خویش به صحرا کشید
هوش مصنوعی: ابرها پرده آسمان را کنار زدهاند و سبزه‌ها و گلها را به دشت و صحرا بردهاند.
تندی سیلاب ز بالای کوهاز شعب آورد زمین را ستوه
هوش مصنوعی: سیلاب تند از بالای کوه به زمین فشار می‌آورد و آن را به زانو درمیآورد.
برق بهر سوی به تابی دگردشت بهر جوی به آبی دگر
هوش مصنوعی: برق در آسمان به سمتهای مختلف درخشندگی میافکند و دشت نیز به خاطر جریان آبهای تازه، زندگی و طراوت جدیدی مییابد.
شالی سر سبز ندانم ز چیستکآب گذشتش ز سر، آنگاه زیست
هوش مصنوعی: نمیدانم این شال سبز از چه چیزی است که وقتی آبی از کنار آن میگذرد، همچنان زنده میماند.
آب فراخی همه ره تا به گنگآمده لشکر همه از آب تنگ
هوش مصنوعی: آب فراوان باعث شده که همه به سوی گنگ بیایند و لشکر همه از آبی که کم است عبور می‌کنند.
پای ستوران به زمین در شدهگاو زمین را سم شان سر شده
هوش مصنوعی: پای سوارکاران به زمین افتاده و گاو نیز زمین را با سمهایش شکسته است.
بود به هر جا که نزول سپاهتنگی جو بود و فراخی کاه
هوش مصنوعی: هر جا که لشکری فرود آمد، زمین کم و بیش خشک بود اما علفها و کاهها فراوان بودند.