شمارهٔ ۸۲ - صفت داغهای جدائی، که دود از نهاد آن دو آتش زده فراق براورده
هوش مصنوعی: این شعر در مورد عشق و دردهای ناشی از جدایی عاشقان است. شاعر به تجارب خود از دوری از یار می‌پردازد و بیان می‌کند که چگونه اشتیاق و محبت بین دو همدم می‌تواند باعث دوری و جدایی آنان شود. او به آشفتگی احساسات و غم و اندوه ناشی از عشق ناچیز و بی‌وفایی اشاره می‌کند. همچنین، شاعر حسرت آن روزهایی را می‌خورد که با یارش در کنار هم بودند و اکنون از هم دور مانده‌اند. در نهایت، او حس می‌کند که باید غم را تحمل کند و از آن غم‌ها برای خود بنویسد، در حالی که یارش در آغوش کسی دیگر است و به زندگی خوشی ادامه می‌دهد.
مبادا آسمان را خانه معمورکه یاران را ز یکدیگر کند دور
هوش مصنوعی: مراقب باش که آسمان به عنوان یک جایگاه امن و آرام، باعث جدایی دوستان از یکدیگر نشود.
گشاید عقدهای مهربانیبرد پیوند صحبت‌های جانی
هوش مصنوعی: عقدهای محبت باز میشود و پیوندهای بحثهای دلنشین برقرار میگردد.
دو همدم را کز آن مهری که دارنددمی از هم جدا بودن نیارند
هوش مصنوعی: دو دوست که به خاطر محبت و دوستیای که بینشان وجود دارد، هرگز حاضر نیستند حتی برای لحظهای از یکدیگر جدا شوند.
چنان دور افگند کاز بعد یک چندبه نام و نامه‌ای گردند خرسند
هوش مصنوعی: آن چنان فاصلهای ایجاد کرد که بعد از مدتی، نام و نامه‌ای از او به یادگار میماند و باعث خوشحالی میشود.
که چون دوران چرخ از بی‌وفائیفگند آن هر دو عاشق را جدائی
هوش مصنوعی: زمانی که دایره زمان به خاطر بی‌وفایی رو به زوال میرود، آن دو عاشق نیز از هم جدا میشوند.
شه آمد باز از آنجا با دل تنگبه سنگین حجره شد چون لعل در سنگ
هوش مصنوعی: شاه با دل پر از غم و اندوه دوباره به سرزمین خود بازگشت و چون لعل در دل سنگ، در محفل خود سنگین و با وقار نشسته است.
از آن پس یک زمان بی‌غم نبودیزدی دمهای سرد و دم نبودی
هوش مصنوعی: بعد از آن مدت، هیچ وقت بی‌غم نبودی، از سردی دمیدنها صحبت کردی و دم گرم حقیقی وجود نداشت.
نهانی گفته بودش محرم رازکه زان دیگران شد یار دمساز
هوش مصنوعی: یک نفر به او به صورت پنهانی گفته بود که از حال دیگران آگاهی پیدا کرده و با آنها دوست شده است.
به شادی با عروس خویش بنشستعروسان دگر بگزاشت از دست
هوش مصنوعی: با شادی کنار عروس خود نشسته و عروسهای دیگر را از دست داده است.
مه گوشه نشین زان داغ جان کاههمی بود از درون، کاهنده چون ماه
هوش مصنوعی: ماه در گوشهای نشسته و به خاطر داغی که در دلش احساس می‌کند، درونش همچون شعلهای در حال سوختن است.
غم دوری نه بس بودش جگر خواربران غم گشت غمهای دگر یار
هوش مصنوعی: غم دوری برای او کافی نیست، که دلش را به شدت میآزارد. این درد باعث شده است که غمهای دیگری هم به دلش بیفتند.
توان در چشم خود صد خار دیدنکه نتوان یار با اغیار دیدن
هوش مصنوعی: میتوان در چشم خود صد زخم و مشکلات را تحمل کرد، اما نمیتوان دید که محبوب با دیگران باشد.
حکایتهای عشق اندود کردیشکایتهای خود آلود کردی
هوش مصنوعی: داستانهای عشق را با گلایههای خود خراب کردی و آنها را آلوده کردی.
که گر غم پرس من می‌پرسیدم کمچه کم دارم ز خوبی، تا خورم غم؟
هوش مصنوعی: اگر کسی از من درباره غمم میپرسید، من میگفتم چه کمبودی از خوبیها دارم که اینقدر غمگین باشم؟
هنوز، از شاخ سبزم، برنرسته استهنوز، این سبزه را شبنم نشسته است
هوش مصنوعی: هنوز از جوانههای سبز من چیزی رشد نکرده است و بر روی این سبزه، شبنم نشسته است.
ز بی‌خوابی همه شب چشم من بازتو با هم خوابهٔ خود خفته در ناز
هوش مصنوعی: به خاطر بی‌خوابی، شب تا صبح چشم من باز بود و تو در خواب ناز خود غرق بودی.
ترا بادا حرام آن شکر و میکه می‌نوشی ز لبهایش پیاپی
هوش مصنوعی: برای تو بادا که آن شکر و نوشیدنی که از لبان او به طور مکرر می‌نوشی، حرام باشد.
مرا بادا حلال اندوه خوردنز غیرت لقمه چون کوه خوردن
هوش مصنوعی: باید حالم را بخاطر غم و غصهای که دارم بپذیری و از آن بگذر، چرا که مثل کوه، استقامت و صبوری را در مقابل مشکلات و دشواریها دارم.