شمارهٔ ۵۷
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف درد و رنج عاشقانه و همچنین عشق بی‌تاب و بی‌قراری می‌پردازد. شاعر از باد می‌خواهد که بر چهره‌ی محبوبش بیفکند تا زیبایی‌اش را نمایان کند و از درد جدایی و غم عشق سخن می‌گوید. او از دیده‌اش می‌خواهد که در برابر درد و رنج سر تسلیم فرود آورد یا جان او را بگیرد. همچنین به ستایش زیبایی محبوب پرداخته و اشاره دارد که نباید عقل و دین را فدای عشق کرد. در نهایت، شاعر به آتش عشق و تب و تاب آن اشاره می‌کند و می‌پرسد که عشق واقعی چه تاثیری بر دل دارد. این شعر با احساسات شدیدی از عشق و اندوه آراسته شده است.
ای باد، برقع برفگن آن روی آتشناک راوی دیده گر صفرا کنم آبی بزن این خاک را
هوش مصنوعی: ای باد، پرده از چهره‌ی آن معشوقهی آتشین بردار و اگر میتوانی، به این زمین رنگ آبی بزن تا زردی و غم را از بین ببرد.
ای دیده کز تیغ ستم ریزی همی خون دمبدمیا جان من بستان ز غم، یا جان ده این غمناک را
هوش مصنوعی: ای چشم، تو که به خاطر ظلم و ستم دایماً در حال اشک ریختن هستی، یا جان من را از غم بگیر، یا این غمگین را جان بده.
ریزی تو خون برآستان، شویم من از اشک روانکآلوده دیده چون توان آن آستان پاک را
هوش مصنوعی: به خاطر ریزش خون تو بر درگاه، من با اشکهای روانم خواهیم شست که چگونه ممکن است دیدگان آلودهام را به آن درگاه پاک برسانم.
زان غمزه عزم کین مکن، تاراج عقل و دین مکنتاراج دین تلقین مکن، آن هندوی بی باک را
هوش مصنوعی: از آن نگاه کردن بیرحمانه، قصد گرفتن انتقام نکن، عقل و دینت را به یغما نبر. دین را به تمسخر نگیر و به آن بیپروا، آن دختر هندی که بیرحم است.
آن دم که می پوشی قبا، مخرام از بهر خداپوشیده دار از چشم ما، آن قامت چالاک را
هوش مصنوعی: زمانی که جلب توجه میکنی و لباسی زیبا بر تن میکنی، خواهش میکنم به خاطر خدا زینتهایت را از نگاه ما پنهان نگهدار؛ چرا که قامت زیبا و چالاک تو بسیار دلربا است.
سرهای سرداران دین بستی چو بر فتراک زینزینسان میفگن بر زمین دنباله فتراک را
هوش مصنوعی: این بیت اشاره به این دارد که در جنگ و نبرد، سرداران و فرماندهان دین به مانند سرهایی هستند که بر روی زین اسب قرار دارند. وقتی که جنگ به پایان میرسد، آنها بر زمین میافتند و به این صورت به پیروزی یا شکست در نبرد اشاره میشود. به طور کلی، این تصویرسازی نشاندهندهی عواقب و نتایج جنگ و سرنوشت فرماندهان است.
تا شمع حسن افروختی، پروانه وارم سوختیپرده دری آموختی آن غمزه بی باک را
هوش مصنوعی: زمانی که تو با زیباییات مثل شمع روشنی بخشیدی، من مانند پروانهای که به شمع نزدیک میشود، به سوی تو کشیده شدم. تو با آن نگاه بیپروا و دلربای خود، هنر عبور از پرده را به من آموختی.
هرگز لبی ندهی به من ور بوسه ای گویی بزنآیم چو نزدیک دهن، ره گم شود ادراک را
هوش مصنوعی: اگر هرگز لب به من ندهی و حتی اگر بگویی که بوسهای بر لبانم بزن، وقتی که نزدیک دهنم میشوم، درک و فهم من گم میشود.
جانم چو رفت از تن برون وصلم چه کار آید کنوناین زهر بگذشت از فسون ضایع مکن تریاک را
هوش مصنوعی: وقتی جان من از بدن جدا شود، دیگر وصالی برایم سودی نخواهد داشت. این درد و زهر به راحتی از زندگی من گذشت، پس لطفاً تریاک را هدر نده.
گویی برآمد گاه خواب، اندر دل شب آفتابآن دم کز آه صبح تاب آتش زنم افلاک را
هوش مصنوعی: به نظر میرسد که در دل شب، منظرهای روشن و درخشان همچون آفتاب ظاهر شده است. این نور چنان تأثیری دارد که می‌خواهد آسمان را به آتش بکشد و دگرگونی بزرگی ایجاد کند. به عبارتی، صبح نزدیک است و با خود امید و روشنی میآورد.
خسرو کدامین خس بود گر سوز عشق از پس بودیک ذره آتش بس بود صد خرمن خاشاک را
هوش مصنوعی: خسرو کیست که اگر عشق او را بسوزاند، دیگر نمیتواند خس باشد؟ حتی یک ذره آتش برای سوزاندن هزاران خرمن کاه کافی است.