شمارهٔ ۵۸
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به توصیف یک معشوق می‌پردازد که به زیبایی و جذابیتش اشاره می‌کند. او از سوارکار می‌خواهد تا به نرمی و احتیاط به ترک ران سمندش نگاه کند، زیرا این معشوق چنان زیباست که دیگران را مجذوب خود می‌کند. شاعر حسرت می‌خورد که این معشوق، چون سروی بلند بالاست، دسترسی‌اش دشوار است. او اشاره می‌کند که هیچ راهی برای فرار از جذبه و عشق این معشوق وجود ندارد و گرچه دلش از دوری می‌سوزد، اما نمی‌تواند از این حس رهایی یابد. شاعر همچنین از پندها و نصیحت‌های دیگران می‌گوید که در دلش جایی ندارند، چرا که عشقش آن‌قدر عمیق است که حتی درد و رنجش را نیز احساس می‌کند. در نهایت، شاعر به عشق و ملامت‌های آن اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که عاشقی با تمام مشکلاتش شیرین و دلنشین است.
ای شهسوار، نرم ترک ران سمند رابین زیر پای دیده این مستمند را
هوش مصنوعی: ای قهرمان، به آرامی به پای اسب نگاه کن و ببین که این بیچاره چه وضعیتی دارد.
تا مردمان ترنج نبرند و دست همیوسف رخا، کشیده ترک ران سمند را
هوش مصنوعی: تا زمانی که مردم از نیکی و خوبی دور شوند و دست دیگران را به خاطر زیباییاش از دست ندهند، باید بدانیم که در دنیای ما همچنان ناپسندها و آزردگیها وجود دارد.
سرو بلند را نرسد دست بر سرتاین دست کی رسد به تو سرو بلند را
هوش مصنوعی: به قدری تو بلند و عالی هستی که هیچکس نمی‌تواند به تو برسد. حتی اگر کسی بخواهد به تو دست بزند، دستش به تو نمیرسد.
پای گریزم از شکن گیسوی تو نیستمی کش چنانکه خواهی اسیر کمند را
هوش مصنوعی: من از دست زیورهای گیسوی تو فرار نمیکنم، چرا که تو مرا به شیوهای که میخواهی، به چنگ میآوری.
چشم از تو دور، دانه دل گر ز تو بسوختاز سوختن گریز نباشد سپند را
هوش مصنوعی: وقتی چشمانم از تو دور میشود و دل غمگین من به عشق تو می‌سوزد، دیگر نمیتوانم از این سوختن و درد فاصله بگیرم، مانند آتشی که نمی‌تواند از سوختن خودداری کند.
ز آمد شد خیال تو ترسم که بی غرضقصاب پرورش نکند گوسفند را
هوش مصنوعی: ترسم که بیدلیل به خاطر آرزوی تو، کسی که به کار قصابی مشغول است نتواند به خوبی از گوسفند نگهداری کند.
پند کسم به دل ننشیند که دل ز شوقپر شد چنانکه جای نماندست پند را
هوش مصنوعی: نصیحت کسی در دل من جا نمیگیرد، زیرا دل من از شوق پر شده و دیگر جایی برای نصیحت باقی نمانده است.
در عاشقی ملامت خسرو بود چنانکبر ریش تازه داغ نهی دردمند را
هوش مصنوعی: در عشق، ملامت و سرزنش مانند آن است که زخم تازهای بر صورت کسی بگذاری که در حال درد کشیدن است.