شمارهٔ ۸۵
هوش مصنوعی: این شعر نمادین از عشق، غم و زیبایی‌های زندگی است. شاعر با استفاده از تصاویری شاعرانه به توصیف احساسات و دلتنگی‌های خود می‌پردازد. او از هوس و عشق سخن می‌گوید و به درد و رنجی که از جدایی و نیرنگ معشوق متحمل می‌شود، اشاره می‌کند. در عین حال، او به زیبایی گیسو و دلربایی معشوق و تأثیر آن بر زندگی خود اشاره می‌کند. همچنین از زحماتی که برای کشف عشق و معانی آن متحمل شده، سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که این مقام و مقام‌داری دل، هزینه‌هایی به همراه دارد. در نهایت، او به احساسات خود به عنوان یک فرد آسیب‌دیده از عشق اشاره می‌کند و این که چقدر دلش درگیر غم و اندوه است.
من به هوس همی خورم ناوک سینه دوز راتا نکنی ملامتی غمزه کینه توز را
هوش مصنوعی: من برای جلب توجه و عشق تو، دل به خواستههایم میزنم و از تیرهای زخمی عشق استفاده میکنم تا نگرانی و عیبجویی تو را از خودم دور کنم.
دین هزار پارسا در سر گیسوی تو شدچند به ناکسان دهی سلسله رموز را
هوش مصنوعی: دین و ایمان افرادی زیاد در موهای تو جمع شده است؛ تو چرا به کسانی که لیاقت ندارند، اسرار این مسائل را میدهی؟
گویم وصل، گوییم رو که هنوز چند گهوای که چون برون برم از دلت این هنوز را
هوش مصنوعی: میگویم که به هم رسیدیم، اما تو میگویی برو، چون هنوز زمان زیادی نگذشته است. وای بر من که وقتی از قلبت خارج شوم، همچنان این احساس در من باقی میماند.
قصه عشق خود رود پیش فسردگان ولیسنگتراش کی خرد گوهر شب فروز را
هوش مصنوعی: عشق خود را با دیگران در میان بگذار، اما آیا سنگتراش میتواند ارزش و زیبایی گوهر درخشان را درک کند؟
ساقی نیم مست من جام لبالب آر تانقل معاشران کنم این دل خام سوز را
هوش مصنوعی: ای ساقی، به من یک جام پر از شراب بده تا بتوانم این دل بیتجربه و سوزان را برای دوستانم تعریف کنم و خوشیها را با آنها به اشتراک بگذارم.
بس که ز آه ناکسان تیره شده ست روز مننیست دو دیده بنگرم این شب تیره روز را
هوش مصنوعی: به خاطر نالهها و اندوههای مردم بیچاره، روزهایم خیلی تاریک شده است. وقتی به این شب تاریک نگاه میکنم، متوجه میشوم که حتی دو چشم هم نمیتوانند این وضعیت را تحمل کنند.
جان چو خسروی و بس زخم تو وه که برکسیباری اگر همی زنی تیر درونه دوز را
هوش مصنوعی: جان تو مانند یک پادشاه است و زخمهای محبتت بسیار است. وای به حال کسی که اگر تیر عشق تو را بر قلبش بزند، چه بلایی بر سرش خواهد آمد.