شمارهٔ ۱۳۹
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و دلربایی معشوقه‌ای می‌پردازد که به عنوان مرکزی برای توجه دیگران شناخته می‌شود. شاعر از عشق و دلتنگی خود برای این معشوق صحبت می‌کند، و احساساتی چون غم و آرزو را به تصویر می‌کشد. او می‌گوید که حتی در دوری از معشوق، نگاه به او را از دست نمی‌دهد و حسرت و ناله‌اش را بیان می‌کند. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که معشوق، با زیبایی و جاذبه‌اش، هیچ توجهی به غم و ناله‌های عاشق ندارد.
ای قبله صاحب نظران، روی چو ماهتسرفتنه خوبان جهان چشم سیاهت
هوش مصنوعی: ای معشوقهی مورد توجه دانایان، چهرهات همچون ماه است و زیباییات موجب می‌شود تا چشمهای سیاه زیبایانت را متوجه خود کند.
تو پادشه کشور حسنی و ملاحتخوبان جهانند همه خیل و سپاهت
هوش مصنوعی: تو شاه کشور زیبایی و جذابیت، و تمام خوبان جهان مانند لشکری در اطرافت جمعاند.
هر گه که ز بازار روی جانب خانهچون اشک روان گردم و گیرم سر راهت
هوش مصنوعی: هر بار که از بازار به سمت خانه میروم، اشکهایم مانند باران میریزند و در مسیر تو توقف میکنم.
نزدیک توام چون نگذارند رقیباندزدیده بیایم، کنم از دور نگاهت
هوش مصنوعی: من به تو نزدیکم، اما چون رقیبان نمیگذارند که مخفیانه نزد تو بیایم، از دور به تو چشم میدوزم.
خسرو چه کنی ناله و هر دم چه کشی آه؟آن سرو روان را چه غم از ناله و آهت
هوش مصنوعی: ای خسرو، چه فایدهای دارد که ناله کنی و هر لحظه آه بکشی؟ آن معشوق زیبا چه اهمیتی به ناله و آههای تو میدهد؟