شمارهٔ ۱۴۲

هوش مصنوعی: این شعر درباره درد و عشق و حسرت شاعر است. شاعر از غریبی و تنهایی خود می‌گوید و اینکه هیچ خبری از حال مستمندان ندارد. او به شدت به یاد محبوبش است و در انتظار دیدن اوست. شاعر درغم هجران رنج می‌برد و به تلخی‌هایی که تجربه کرده‌ اشاره می‌کند. او احساس می‌کند که امیدی به وصال محبوبش ندارد و شب‌های تاریکش بی‌نور است. در نهایت، او از محبوب خود می‌خواهد که دور از او نرود، زیرا او به غیر از این انتظار، امید دیگری ندارد.