شمارهٔ ۱۴۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق عمیق و دردهای ناشی از آن سخن می‌گوید. او به آرزوی محبوبش اشاره می‌کند و بیان می‌کند که حتی اگر محبوبش به او توجه نکند، همچنان به او وفادار است و به عشق ورزیدن ادامه می‌دهد. شاعر از غم و اشک خود می‌گوید و اینکه دلش همچنان دلبسته محبوبش است، هرچند که در درونش دریایی از خون و رنج وجود دارد. او به قدری عاشق است که از طعنه‌های دیگران نمی‌هراسد و احساس می‌کند که عشقش یک حقیقت بزرگ است که هیچ چیز نمی‌تواند آن را کم رنگ کند. شعر نگاهی عمیق به احساسات عاشقانه و دشواری‌های آن دارد.
مرا در آرزویت غم ندیم استبه تو گر نیست روشن، حق علیم است
هوش مصنوعی: من در آرزوی تو غم و اندوهی ندارم، حتی اگر تو به من توجه نداشته باشی، خداوند به همه چیز آگاه است.
به خاک پای تو خوردیم سوگنداز آن معنی که سوگندی عظیم است
هوش مصنوعی: به پای تو قسم میخوریم که به خاطر معنای بزرگی است که این قسم با خود دارد.
چو دل با ابرویت پیوسته بودماز آن بیچاره مسکین دل دو نیم است
هوش مصنوعی: دل من همیشه به ابرویت وابسته بود، ولی حالا این دل بیچاره به دو نیم شده است.
چه دریاهای خون دارم به دل منیقین در جان من در یتیم است
هوش مصنوعی: در دل من دریاهای پر از خون و غم وجود دارد و به طور قطع میتوان گفت که این درد و رنج در جان من ناشی از یتیمی و تنها بودن است.
بدان رو عشق می ورزم دگر فاشمرا از طعنه مردم چه بیم است
هوش مصنوعی: بدان که من عاشقانه عشق میورزم و دیگر از نیش زبان مردم ترسی ندارم.
اگر اشکم به هر سویی روان استولی دل بر سر کویت مقیم است
هوش مصنوعی: اگر اشکم به هر طرف جاری میشود، دل من همچنان در کنار کوی تو ساکن است.
چو غنچه باش خسرو، در جگر خوناگر مقصودت از زلفش نسیم است
هوش مصنوعی: اگر میخواهی مانند غنچه در زیبایی و لطافت باشی، باید در دل خود درد و رنجی را تحمل کنی، اگر هدف تو از زیبایی او تنها نسیم حال و هوای زلفش باشد.