شمارهٔ ۱۴۵
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت فردی می‌پردازد که به او عشق ورزیده شده است. شاعر از زیبایی زلف و بدن محبوب صحبت می‌کند و تأثیر آن بر دل خود را بیان می‌کند. او به حالت اندوه و غم خود نیز اشاره دارد و می‌گوید که این غم باعث شده دلش به شدت آسیب ببیند. در نهایت، شاعر به کتاب صبر اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که همچنان به خاطر عشقش در حال تحمل مصیبت‌هاست و در مجالس غم، دمی را به خاطر او نمی‌گذارند.
گرفته در بر اندام تو سیم استبرادر خوانده زلفت نسیم است
هوش مصنوعی: تو را در آغوش گرفتهاند؛ بدن تو شبیه نقره است و زلفهایت همانند نسیم نرم و ملایم است.
از آن زلف سیه بر مشکن آن رابنا گوش ترا در یتیم است
هوش مصنوعی: موهای سیاهت را نریز، چرا که این نشانه زیبایی بر گوش توست و در این دنیا یتیم و بیسرپرست است.
به رعنایی چنین مخرام، غافلکه از چشم بد اندر راه بیم است
هوش مصنوعی: دختر زیبا و با وقاری که داری، غافل از این هستی که ممکن است بدخواهان در کمین باشند.
دل من در غمت نیمی نمانده ستوز این یک غم دل صد کس دو نیم است
هوش مصنوعی: دل من به خاطر غمت به شدت ویران شده و از این یک غم، قلب صد نفر دیگر هم شکسته است.
ز یاد خنده مردم فریبتمرا دو دیده پر در یتیم است
هوش مصنوعی: به یاد خندههای مردم فریبندهات، چشمان من پر از اشک و غم است.
به عهد فتنه و آشوب زلفتکسی کو خوش زید رند حکیم است
هوش مصنوعی: کسی که در زمان فتنه و آشوب به زلف تو دل خوش می‌کند، شخصی زیرک و باهوش است.
کتاب صبر خوانده بنده خسروکه هر شب مجلس غم را ندیم است
هوش مصنوعی: بنده خسرو کتابی در مورد صبر مطالعه کردهام که هر شب تنها همدم من در مجلس اندوه و غم است.