شمارهٔ ۱۴۶
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به احساس جدایی و فراق اشاره می‌کند. او از دلی آشفته و جان پریشان می‌گوید که به دلیل دوری از معشوق، رنج می‌کشد. او از دیگران می‌خواهد تا از حال او بگویند، زیرا او خود در بی‌زبانیش اسیر است. شاعر احساس تنهایی و دلتنگی خود را با تصاویری از طبیعت و پرندگان به تصویر می‌کشد و نشان می‌دهد که غم و دردهایش به خاطر فقدان عشق و دوری از کسی است که برایش بسیار عزیز است. در این شعر، شب به عنوان شاهدی بر بدگمانی‌های شاعر در نظر گرفته شده و یادآوری‌های تلخی از خسرو (معشوق) در ذهنش مرور می‌شود. شاعری که از جوانی و سرزندگی دور مانده، به شدت با غم و اندوه دست و پنجه نرم می‌کند.
ز من نازک میانی دور مانده ستدلی رفته ست و جانی دور مانده ست
هوش مصنوعی: دل و جان من از عشق تو دور ماندهاند و این فاصله، برای من همچون فاصلهای است که میان من و زیباییهای تو وجود دارد.
بگویید از زبان من که آن جادلی از بی زبانی دل مانده ست
هوش مصنوعی: بگویید که من احساس میکنم در آنجا دلی وجود دارد که به خاطر ساکت بودن و نداشتن کلام، دلتنگیاش بیشتر شده است.
پر از خون است جوی دیده منکه از سرو روانی دور مانده ست
هوش مصنوعی: چشمان من پر از اشک و غم است، چون از معشوقی دور ماندهام که همچون سرو زیبا و بلند است.
هلاک جان من آن پیر داندکه روزی از جوانی دور مانده ست
هوش مصنوعی: پیرمردی که تجربه و دانایی دارد، به خوبی میداند که چه بر سر من آمده است، زیرا من مدتهاست از دوران جوانی خود فاصله گرفتهام و این باعث آسیب به روانم شده است.
خراشیده بود آواز مرغیکه او از گلستانی دور مانده ست
هوش مصنوعی: آواز پرندهای که از گلستان فاصله گرفته، دلربا و غمگین بود.
غم و درد غریبی از کسی پرسکه او از خان و مانی دور مانده ست
هوش مصنوعی: غم و درد را بهتر است از کسی بپرسی که از خانه و خانوادهاش دور مانده و احساس تنهایی می‌کند.
گواهی می ده، ای شب، زاریم راکه از من بدگمانی دور مانده ست
هوش مصنوعی: ای شب، بر زاری من گواهی بده که از من بدگمانی دور شده است.
شبی یادش دهی از خسرو، ای بادکزین در پاسبانی دور مانده ست
هوش مصنوعی: ای باد، تو را یادآوری میکنم از خسرو، که در این شب دور از محافظت مانده است.