شمارهٔ ۱۶۲
هوش مصنوعی: این شعر درباره احساس ناامیدی و غم است. شاعر به دشواری‌های زندگی و حوادث نامساعد اشاره می‌کند و می‌پرسد که آیا راهی که در پیش دارد درست است یا نه. او به تنهایی و ظلم زمانه می‌پردازد و می‌بیند که دنیا به تاریکی گرایش دارد. همچنین، درباره‌ی سختی‌های زندگی و این‌که همه نمی‌توانند از پس سختی‌ها برآیند، صحبت می‌کند. با این حال، شاعر در جستجوی پناهی در لطف خداوند است و امید دارد که با دعا و احساساتش، اندکی از بار غم‌هایش کم شود.
ندانستم که اهلیت گناهستایا این ره که می پویم چه راهست
هوش مصنوعی: من نمیدانستم که آیا ارتکاب گناه بخشی از سرنوشت من است یا این که راهی که انتخاب کردهام کدام مسیر است.
ز جور روزگار و طعن دشمنجهان بیش جهان بینم سیاهت
هوش مصنوعی: از ظلم و سختی روزگار و سخنان تند دشمن، به جایی رسیدهام که دنیای اطرافم را تیره و تار میبینم.
نه هر مردی تواند کرد مردیسوار شیر دل پشت سپاهست
هوش مصنوعی: هر مردی نمیتواند به معنای واقعی مردانه عمل کند؛ تنها کسی که شجاعت و دلیرانگی مثل شیر دارد، در میدان نبرد و در صفوف جنگ، میتواند به عنوان مردی برجسته شناخته شود.
کسان را بر در هر کس پناهیمرا بر درگه لطفش پناهست
هوش مصنوعی: هر کسی در زندگیاش به جایی برای پناه بردن نیاز دارد، اما برای من این پناهگاه، رحمت و لطف خداوند است.
اگر آهی کشم درهم کشد رویمگر آیینه را تندی ز آهست
هوش مصنوعی: اگر من آه بکشم، چهرهام بر میگردد و همه چیز به هم میریزد، مگر این‌که آینه بدون عجله این را نشان دهد.