شمارهٔ ۱۶۷
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عاشقانه و زیبایی معشوق می‌پردازد. شاعر با توصیف معشوق خود، او را به عنوان منبع خوشبختی و محبوبیت می‌بیند. او به علاقه و اشتیاق خود اشاره کرده و وضعیت درونی‌اش را در غیاب معشوق شرح می‌دهد. شاعر همچنین به این نکته اشاره می‌کند که زیبایی معشوق می‌تواند باعث خوشحالی و آرامش او شود ولی در عین حال درد و رنجی که عشق به همراه دارد را نیز احساس می‌کند. در نهایت، او از معشوق می‌خواهد که وضعیت معشوق را برایش توضیح دهد.
تماشا گاه جانها شد خیالتتمناگاه دلها زلف و خالت
هوش مصنوعی: محل نگاه کردن و تماشای جانها، خیال توست و دلها در آرزوی زلف و زیبایی تو هستند.
به غلطم بی خبر چون قرعه فالچو بینم طلعت فرخنده فالت
هوش مصنوعی: بدون اینکه از میزان اشتباهم آگاه باشم، وقتی قرعه را میزنم و چهرهای خوشبخت را میبینم، احساس میکنم که نشانهای خوب برای آیندهام به دست آمده است.
مدارا این چشم من چون دلو پر آبکه باشد آفتاب من و بالت
هوش مصنوعی: این چشم من مانند دلو پر از آب است که در برابر تابش آفتاب قرار دارد و روشنایی آن را به دوش میکشد.
اشارت کردی از ابرو به خونممرا باری مبارک شد جمالت
هوش مصنوعی: با یک اشارهی ابرویت، دل مرا به درد آوردی، اما همین اشاره باعث شد که زیباییات را دیدم و بر من مبارک شد.
نه جان از لب درون آمد نه بیرونبلا شد عشق پا بوس خیالت
هوش مصنوعی: عشق تو آنقدر عمیق و پرقدرت است که نه میتوانم از درون خود بیرون بیام و نه میتوانم از این درد رها شوم. در واقع، آنگونه که عاشقانه تو را میپرستم، هیچ چیز دیگری برای من مهم نیست.
چو خوش می می خوری از خون نابماگر ننگی نیاید زین سفالت
هوش مصنوعی: وقتی که به خوشی از تلخی و رنج من لذت میبری، اگر از این رفتار زشت و ناپسندت شرمنده نمیشوی، بدان که در این کار هیچ خجالتی نیست.
چو حالم شد پریشان بی تو آخربگو آخر که خسرو چیست حالت
هوش مصنوعی: وقتی که حال من بی تو بد و آشفته میشود، لطفاً بگو که حال خسرو چگونه است.