شمارهٔ ۱۷۱
هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و جذابیت چهره و لب‌های یک پسر صحبت می‌کند که به نوعی افسون و سحرآمیز توصیف شده است. شاعر به زیبایی سبزه و آب چشم او اشاره می‌کند و بیان می‌کند که چهره‌اش به قدری زیباست که شبیه آینه‌ای می‌ماند که نور قمر را منعکس می‌کند. در نهایت، شاعر از محبوب خود می‌خواهد تا به زیبایی لب‌هایش که شبیه شکر و نبات است، توجه کند.
خط کز لب آن پسر دمیده ستافسون است که بر شکر دمیده ست
هوش مصنوعی: خطی که از لب آن پسر آمده، جادو و فریب است، گویی که بر شکر دمیده شده است.
بنگر که ز آب دیده یکی ستآن سبزه خوش که بر دمیده ست
هوش مصنوعی: به این فکر کن که این سبزه خوشبو که سبز شده، از آب چشمی که ریخته شده، سرشته است.
از رشک رخت سحر دم سردبر آینه قمر دمیده ست
هوش مصنوعی: از حسادت زیبایی چهرهات، صبحگاه، نسیم ملایم به آینه ماه تابیده است.
برخاست ز آتش رخت دوداز بس که خط تو بر دمیده ست
هوش مصنوعی: دود از آتش بلند شده و به خاطر زیبایی و جذابیت خط تو است که این همه دلربایی و زیبایی ایجاد کرده.
آخر شکری بده به خسروزان لب که نبات بر دمیده ست
هوش مصنوعی: در نهایت، قدردانی کن از خسرو به خاطر آن لبانش که مانند نبات شیرین و خوشبو است.