شمارهٔ ۱۸۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و longing خود نسبت به معشوق سخن می‌گوید. او به معشوق اشاره می‌کند که چگونه غباری از درگاه او به سوی چاکر خود فرستاده شود تا چشمش با خاک درگاه او تهی نماند. شاعر از درماندگی و وابستگی‌اش به معشوق می‌گوید و به تأثیر نگاه‌های او بر دلش اشاره می‌کند. او به شب‌ها و عذاب‌هایی که از دوری معشوق بر دلش می‌گذرد صحبت می‌کند و در عین حال، امیدش به دیدار و نزدیکی او را بیان می‌کند. نهایتاً، شاعر از زیبایی معشوق و تأثیر آن بر جان خود یاد می‌کند و به جفایی که از طرف او متحمل می‌شود، اشاره می‌کند. اشعار به نوعی ترکیبی از شوق و دردی است که شاعر از دوری معشوق احساس می‌کند.
وقتی غباری زآستان بفرست سوی چاکرتتا کی تهی چشم کند با دیده‌ام خاک درت
هوش مصنوعی: وقتی که خاکی از درگاه تو به سوی خدمتگزار دلت بفرستی، دیگر چشمانم نمیتوانند به این انتظار خالی بنشینند.
دستی بده، ای آشنا، درماندگان را، چون که شدغرقه به هر یک قطره خوی صد دل به رخسار ترت
هوش مصنوعی: به من کمک کن، ای دوست، به کسانی که در درد و مشکلات هستند. زیرا هر فردی با نشان دادن احساسات خود در چهرهات غرق شده و به تو نیاز دارد.
دریافتم دل دزدیت، از غمزه غماز توآن پرده ما باز شد، چون گشت پیدا گوهرت
هوش مصنوعی: متوجه شدم که دلسوزیات طعنهای دارد و به خاطر نگاه تو، راز دل من فاش شد. هنگامی که زیباییات نمایان گشت، همه چیز روشن و آشکار شد.
ای ابر، گه‌گاهی بگو آن چشمه خورشید رادر قعر دریا خشک شد از تشنگی نیلوفرت
هوش مصنوعی: ای ابر، گاهی به خورشید بگو که چشمهاش در عمق دریا به خاطر بیآبی نیلوفر خشک شده است.
گرچه ز رحمت آیتی شب‌ها عذابی بر دلماز بس که آیات الم خوانم همه شب از برت
هوش مصنوعی: با وجود اینکه نشانهای از رحمت تو میبینم، شب‌ها عذاب و ناراحتی بر دل من حاکم است، چرا که هر شب از روی حافظه آیات قرآن را میخوانم و این باعث می‌شود که غم و دلتنگی در وجودم بماند.
آخر کم از نظاره‌ای از دور در نخل قدتدست امیدم کوته است از شاخ سبز نوبرت
هوش مصنوعی: در نهایت، از دور به تماشای قد بلند تو نشستهام، اما امید من از رسیدن به تو کم است و دستم به شاخسار سبز جوانیات نمیرسد.
در بند پروازست جان، بگذار سیرت بنگرمزینسان که بینم حال خود مهمان که بینم دیگرت
هوش مصنوعی: جان من در تنگنا و محدودیت پرواز است، پس بگذار تا سیرتت را ببینم. به این شکل که حال خود را مشاهده کنم، و ببینم تو چه حالتی داری.
می‌کن جفا تا پیش تو می‌ریزم از دیده گوهرزیرا که تو زیبا رخی زین به نباشد زیورت
هوش مصنوعی: من از روی عشق و زیبایی تو، اشک می‌ریزم و خود را آزرده میکنم، چرا که هیچ چیز به زیبایی تو نمیتواند زینتبخش باشد.
گویی به خنده، خسروا، زان توام، گرچه نه‌ایتسکین جان خویش را ناچار دارم باورت
هوش مصنوعی: گویی به شوخی، ای عزیز، از تو میخواهم، هرچند که نیستی، باید برای آرامش جانم به تو ایمان بیاورم.