شمارهٔ ۱۹۹
هوش مصنوعی: این شعر احساس عمیق درد و جدایی را بیان می‌کند. شاعر از رفتن یار و بی‌تابی نسبت به او می‌گوید و تأکید می‌کند که یاد و آرزوی یارش هرگز از دلش نمی‌رود. او به ناتوانی خود در فراموش کردن معشوق و اشک‌هایی که در این مسیر می‌ریزد، اشاره می‌کند. شاعر همچنین به لحظات سختی که در غیاب یار تحمل می‌کند و تلاشش برای نزدیک شدن به او می‌پردازد، اما متوجه می‌شود که این تلاش‌ها بی‌ثمر است. به‌طور کلی، شعر نمایانگر اندوه، عشق و ناکامی در رابطه‌ای عاطفی است.
رفت یار و آرزوی او ز جان من نرفتنقش او از پیش چشم خون فشان من نرفت
هوش مصنوعی: یار رفت و دلتنگیاش از وجودم نمی‌رود، تصویرش از جلوی چشمم پاک نمیشود و اشکهایم نیز همچنان جاری است.
کی به هجرانش چو جان مستمند من نسوختکس به دنبالش به جز اشک روان من نرفت
هوش مصنوعی: جز من، هیچکس برای یاران از دست رفتهاش دلتنگ نشد و نمیسوزد. فقط اشکهای من است که در غم او جاری است.
من بدان بودم که پایش گیرم و میرم به دستچون کنم کوگاه رفتن در میان من نرفت
هوش مصنوعی: من میدانم که اگر پای او را بگیرم، میتوانم به سمت او بروم، اما نمیدانم چگونه میتوانم بدون این که او از دلم برود، به او نزدیک شوم.
اندران ساعت که از پیش من شوریده بخترفت آن بدخو، چرا آن لحظه جان من نرفت
هوش مصنوعی: در آن لحظهای که آن بدجنس دیوانهام رفت، چرا من که در دل به او وابسته بودم، جانم از من نرفت؟
دل ز من دزدید و سرتا پای او جستم، نبودزیر زلفش بود و در آنجا گمان من نرفت
هوش مصنوعی: دل مرا ربود و من تمام وجود او را جستجو کردم، اما زیر موهایش چیزی نیافتم و در آنجا گمان من نیز به جایی نرفت.
آن زمان کان قامت چون تیر بر من می گذشتوه چرا پیکانی اندر استخوان من نرفت
هوش مصنوعی: زمانی که آن قامت زیبا همچون تیر از کنار من میگذشت، نمیدانم چرا احساس نمیکردم که مثل یک پیکان به استخوانم فرو رفته است.
بس که مرغ نامه بر از آه خسرو پر بسوختنامه دردم بدان نامهربان من نرفت
هوش مصنوعی: مرغ پیامآور به خاطر تنهایی و غمهای خسرو آنقدر بر آتش سوزانده شد که نامهی درد من هیچگاه به آن معشوق بیرحم نرسید.