شمارهٔ ۲۲۶ - امیرخسرو دهلوی

روزگاریست که در خاطرم آشوب و فلانستروزگارم چو سر زلف پریشانش از آنست

در همه شهر چو افسانه بگفتند زن و مردقصه ما که برانیم که از خلق نهان است

همچنان در عقب روی نکو می رودم دلگر همی خواند، وگرنه، چه کند، موی کشانست

گنه از جانب ما می کند و می شکند عهدهر چه فرماید، گر چه نه چنانست، چنانست

حاکم است، ار بکشد، ور نکشد، یا بنوازدچه کنم، بر سر مملوک خودش ترک روانست

ما همانیم که بودیم و ز یادت به ارادتیار مشکل همه آنست که با ما نه همانست

می رود غافل و آنگه نکند نیز نگاهیزان که خسرو ز پیش نعره زنان جامه درانست