شمارهٔ ۲۲۷
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به بیان عشق و دردهای ناشی از آن می‌پردازد. او می‌گوید که عشقش به شدت او را تحت تاثیر قرار داده و هر لحظه بر شدت این احساس افزوده می‌شود. دلش درگیر و تنش خسته است و حالش به شدت بد است. شاعر به طور خاص به جدایی و دلتنگی اشاره می‌کند و این که چگونه عشقش بر او غلبه کرده و رنجش را دوچندان کرده است. او به طور ملموس حس می‌کند که عشقش در حال از دست رفتن است و نمی‌تواند فراموشش کند، حتی اگر به او گفته شود که فراموش کند. در نهایت، او از خداوند می‌خواهد که به این وضعیت پایان دهد. این شعر بیانگر عواطف عمیق و پیچیده انسانی در عشق و جدایی است.
عشق با جان بهم از سینه برون خواهد رفتتا ندانی که به تعویذ و فسون خواهد رفت
هوش مصنوعی: عشق از دل و جان من بیرون خواهد رفت و تو نمیدانی که این جدایی به چگونگی و با چه ترفندی خواهد بود.
دل گرفتار و جگر خسته و تن زار هنوزتا چه ها بر سر مسکین زبون خواهد رفت
هوش مصنوعی: دل من در زنجیر عشق گرفتار است و جگرم از درد خسته شده و بدنم به شدت ضیعف و بیمار است. هنوز نمیدانم که چقدر بیشتر بر سر این انسان بیچاره و ناتوان خواهد آمد.
کافری بر سرم افتاد و دلم خود شده بودنیم جانی که به جا بود، کنون خواهد رفت
هوش مصنوعی: شخصی در حال توصیف حال و روز خود است. او از احساس بلاتکلیفی و سردرگمی سخن می‌گوید، به طوری که دلی پریشان و نیمه جان دارد. اکنون حالش چنین است که گویا همه چیز به پایان نزدیک می‌شود.
با توام دیده برافگند چو تو برگشتیتا میان من و او باز چه خون خواهد رفت
هوش مصنوعی: چشمانم به تو دوخته شده است و وقتی که تو به من بازگردی، باز هم درگیری و رنجی میان من و او پیش خواهد آمد.
چند پویم به درت، وه که من گم شده راجان درآمد شد کوی تو برون خواهد رفت
هوش مصنوعی: من چند بار در مقابل در خانهات میآیم و آه! جانم به لبم رسیده است. زیرا کوی تو به زودی از دست من خواهد رفت.
چند خونابه خورم، هیچ گهی از دل منیا رب، این سلسله غالیه گون خواهد رفت؟
هوش مصنوعی: من تا کی باید زخم دل را تحمل کنم و اشک بریزم؟ آیا روزی خواهد آمد که این درد و رنج بیپایان تمام شود؟
چند گویی که فراموش کن او را، خسروآخر این روی نکو از دل چون خواهد رفت
هوش مصنوعی: چند بار میگویی که او را فراموش کن، اما در نهایت، این چهره زیبا از دل تو فراموش نخواهد شد.