شمارهٔ ۲۲۹
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از درد فراق و جدایی سخن می‌گوید. او شب‌ها را بدون خواب می‌گذراند و می‌نالد که تنهایی‌اش را تنها با غم عاشقانه‌اش پر کرده است. هر کس که به دیدنش می‌آید، غمناک می‌رود و او از فراق محبوبش به شدت می‌سوزد. شاعر اشاره می‌کند که غم و درد جدایی به مراتب بیشتر از مرگ محبوبان مشهور است و حسرت و از دست دادن عشق واقعی را در قالب داستان‌های لیلی و مجنون و فرهاد و شیرین به تصویر می‌کشد. او در نهایت به بی‌کسی خود در این غم و داغ جدایی اشاره می‌کند و ناله‌اش را به خدا می‌رسد.
باز شب آمد و خواب از سر من بیرون رفتتا شبم چون گذرد، روز ندانم چون رفت
هوش مصنوعی: شب دوباره فرارسید و من نمیتوانم بخوابم. نمیدانم چطور این شب را بگذرانم و روز را هم نمیدانم چه زمانی خواهد آمد.
مونسم نیست به جز گوشه غم بی تو، از آنکهر که آمد ز پی دیدن من محزون رفت
هوش مصنوعی: غیر از گوشهای از غم و اندوه به خاطر دوری تو، چیزی دیگری برای من باقی نمانده است. زیرا هر کسی که برای دیدن من آمده، با دلی غمگین و ناامید رفته است.
سر به بالین ننهادم ز فراق تو شبیکه نه تا روز به بالین ز دو چشمم خون رفت
هوش مصنوعی: در شبی که به خاطر دوری تو نتوانستم سرم را روی بالین بگذارم، تا روز هیچ چشمی را از خواب نمیبستم و از چشمانم خون میریخت.
این نثاریست که جز خاک قبولش نکندبر درت هر چه ازین دیده در مکنون رفت
هوش مصنوعی: این نثر به این معناست که هیچ چیزی جز خاک در برابر تو قابل قبول نیست و هر آنچه که از درون من به باطن رفته، در برابر تو ارزش ندارد.
دو خداوند به یک خانه موافق نبودتو درون آمدیم در دل و جان بیرون رفت
هوش مصنوعی: دو خداوند نمیتوانند در یک جا با هم باشند. ما به درون دل و جان تو وارد شدیم، اما تو از ما خارج شدی.
من نه تنهایم در عهد تو بیدل ماندهکه دل شهری ازان نرگس پر افسون رفت
هوش مصنوعی: من در انتظار تو تنها ماندهام، چرا که دل باختهای از عشق تو، به سبب زیبایی نرگسهای ساحر، رفته و از من دور شده است.
مرگ فرهاد نه آن بود هلاک شیرینکه برایشان ز جدایی غم و درد افزون رفت
هوش مصنوعی: مرگ فرهاد به خاطر شیرین نبود؛ بلکه این جدایی و غم و درد ناشی از دوری آنها بود که زیان بیشتری به همراه داشت.
کشتن این بود که شیرین سوی فرهاد گذشتمردن آن بود که لیلی به سر مجنون رفت
هوش مصنوعی: کشتن واقعی زمانی است که شیرین از کنار فرهاد میگذرد و این او را می‌کشد، و مرگ حقیقی آن است که لیلی به سر مجنون می‌رود و او را داغدار می‌کند.
همه را داغ کند یا رب و در او نرسدیا رب خسرو کز دست تو بر گردون رفت
هوش مصنوعی: ای خدا، همه را به سوز و عذاب انداختی، اما به خسرو که از دست تو به آسمان رفت، هیچ آسیبی نرسید.