شمارهٔ ۲۵۲

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و درد ناشی از آن است. شاعر می‌گوید که عشق بی‌مرهم برای عاشقان لذتبخش است و غم‌های خوبان را، که گویی زیبایی‌های عشق را به دوش می‌کشند، شیرین می‌داند. او به معشوقش می‌گوید که نباید خود را خیلی آشفته کند، چون این آشفته‌گی هم زیباست. شاعر از وصال و دوری صحبت می‌کند و در نهایت به خواننده توصیه می‌کند که با درد و غم عشق آشتی کند، چون در آن زیبایی‌هایی نهفته است. عشق، با تمام سختی‌ها و غم‌هایش، همچنان خوشایند و دل‌انگیز است.