شمارهٔ ۲۵۵
هوش مصنوعی: این شعر به بیان درد و رنج عشق و جدایی می‌پردازد. شاعر از رنج‌های ناشی از عشق و هجران سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که چگونه مردم از کوی معشوق بی‌دردسر نمی‌گذرند. او به تجربیات خود در میخانه و عشق اشاره می‌کند و از خاطراتی که هرگز فراموش نمی‌شوند صحبت می‌کند. با وجود دشواری‌های عشق و هجران، شاعر به نوعی به زیبایی و ارزش‌های این تجربه نیز اعتراف می‌کند و عشق را به عنوان یک فیض می‌داند. در پایان، او به عشق به عنوان بلایی که شیرین است اشاره می‌کند و آن را قابل شکرگزاری می‌داند.
مردم از کوی تو چون بیدل نرفتهر که در میخانه شد عاقل نرفت
هوش مصنوعی: مردم از راه تو بیاحساس و بیخبر نرفتند؛ هر کسی که به میخانه رفت و نوشیدنی را چشید، دیگر به حالت عاقلانهٔ خود برنگشت.
عمر در سر شد به رسوایی عشقوین هوس از جان بی حاصل نرفت
هوش مصنوعی: عمر ما به خاطر عشق به ناامیدی و رسوایی گذشت، اما این تمایل و آرزو همچنان از جان ما دور نشد.
مهر رویش در دلم پنهان نماندآفتاب اندر حجاب گل نرفت
هوش مصنوعی: محبت و زیبایی او در دلم پنهان نماند، مانند این است که آفتاب هرگز در پرده گل مخفی نمیشود.
کاروان بگذشت و محمل ماند دوروز دل من یاد آن محمل نرفت
هوش مصنوعی: کاروان رفت و محمل برجا ماند و از دل من یاد آن محمل حذف نشد.
برکشیدم تنگ تن را سوی صبرلاشه لاغر بود تا منزل نرفت
هوش مصنوعی: من به سختی و با زحمت، جسم ضعیف خود را به سمت صبر کشیدم، ولی تا رسیدن به مقصد، همچنان احساس ناتوانی میکردم.
ما و غرق بحر هجران، چون کنیمکشتی درویش در ساحل نرفت
هوش مصنوعی: ما در چنگ هجران و دوری قرار داریم، پس چگونه میتوانیم کشتی درویش را به ساحل برسانیم؟
با کسی وقتی وصالی داشتیمسالها بگذشت و آن از دل نرفت
هوش مصنوعی: ما سالها با کسی رابطه نزدیک و دوستی داشتیم، اما این خاطره هیچگاه از دل و ذهنم محو نشد.
شکر کن، خسرو، بلای عشق رازانکه این فیض است، گر قابل نرفت
هوش مصنوعی: ای خسرو، شکرگزار باش که بلا و سختی عشق را تجربه میکنی، زیرا این نعمت و فیضی است که اگر تو نتوانی آن را درک کنی، باز هم ارزشمند است.