شمارهٔ ۲۶۰
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت معشوق می‌پردازد و احساسات عمیق عاشق را در مقابل او بیان می‌کند. شاعر می‌گوید که معشوق با وجود تمام ویژگی‌هایش، همچنان حسی از جدایی و درد در دل عاشق ایجاد می‌کند. با اشاره به اینکه هیچ دارویی نمی‌تواند عشق را درمان کند، شاعر از عشق ناکام و غم‌های ناشی از آن صحبت می‌کند. در نهایت، به این نکته می‌رسد که با وجود تلاش‌ها برای پنهان کردن احساسات، عشق و شهرت معشوق در همه جا پراکنده است.
مه غلام تست با رویی که هستمشک خاک تست با بویی که هست
هوش مصنوعی: ماه، بنده و غلام توست با چهرهای که داری. عطری که تو از آن برخورداری، به مانند بوی خاک است.
دست بست آیینه پیشت ایستادروی دیگر یافت با رویی که هست
هوش مصنوعی: آیینهای که در دستان توست، نشان میدهد که چهرهی تو چگونه است و از آنجایی که رو به روی آن ایستادهای، تصویری از خود را میبینی.
خوی ناسازت نخواهد شد دگرهم نخواهد ساخت با خویی که هست
هوش مصنوعی: با خوی و رفتاری که داری، دیگر نمیتوانی تغییر کنی و اخلاق ناپسندت هم بهبود نخواهد یافت.
تیغ برکش کز پی فرمان تستجان و دل را پشت و پهلویی که هست
هوش مصنوعی: تیغ را بکش، چرا که این کار بر اساس دستوری است که به تو داده شده است. جان و دل انسان، همچون محافظی از او، در پشت و پهلو قرار دارند.
آب خورد آورد غمها سوی ماآب چشمم را به هر سویی که هست
هوش مصنوعی: آب به سمت ما غمها را میآورد، و اشکهای من در هر طرف که بروی، جاری میشود.
ای طبیب، از من برو کاین درد عشقبه نخواهد شد به دارویی که هست
هوش مصنوعی: ای پزشک، از نزد من دور شو؛ زیرا این درد عشق درمانی ندارد که تو بتوانی ارائه کنی.
چند مستوری کنی کز بهر توشهره شد خسرو به هر کویی که هست
هوش مصنوعی: چند بار میخواهی خود را پنهان کنی در حالی که به خاطر تو، خسرو در هر خیابانی معروف شده است؟