شمارهٔ ۲۸۱
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و احساسات عاشقانه شاعر است. او به معشوقه‌اش می‌گوید که تمایل دارد به او نزدیک‌تر شود و از طریق خویشی با او ارتباط برقرار کند. در دل او، عشق به معشوقه‌اش مانند یک غنچه خوابیده است که منتظر بادی است تا احوالش را به او بگوید. او می‌گوید که هیچ وصفی نمی‌تواند به خوبی چهره‌ی معشوق را بیان کند و عشقش به او مانند عسل شیرین است. همچنین، او در احساساتش به شدت تحت تأثیر زیبایی معشوق است و به نوعی خود را در مقابل او آسیب‌پذیر می‌بیند. شاعر در نهایت پیوند عمیق و دردناک بین عشق و غم را در این رابطه توصیف می‌کند.
ای سر کشیده از من، سر کشم به پیشتگر از طریق خویشی بینم از آن خویشت
هوش مصنوعی: ای آنکه به خود میبالید و از من فاصله گرفتهای، اگر در رابطه خویی با من ببینی، سر خود را به پیش تو خم میکنم.
ماییم و غنچه دل موقوف بند عشقتکو باد تا بگوید احوال من به پیشت
هوش مصنوعی: ما در دنیای عشق تو به سر میبریم و دلمان مثل یک غنچه است که منتظر نسیمی است تا حال ما را به تو بگوید.
نتوان به شرح دادن با صد جریده گلحسنی ز وصف رویت، وصفی ز شرح پیشت
هوش مصنوعی: با صدها کتاب و نوشته نمیتوان زیبایی صورت تو را به درستی توصیف کرد و هیچ وصفی نمی‌تواند به شرح چهرهات نزدیک شود.
تا داده از لب تو دل را گل انگبینیزنبور جان من شد مژگان همچو نیشت
هوش مصنوعی: وقتی که لبهای تو دل را شیرین میکنند، زنبور وجود من به خاطر مژگان تو مانند نیشی میشود.
چون بینمت به ناگه، خواهم که جای سازمدر سینه فگارم اندر درون ریشت
هوش مصنوعی: وقتی ناگهان تو را میبینم، آرزو میکنم که جایی در دل خود برایت بسازم و در درون وجودت جای خود را پیدا کنم.
لطفی به بنده خسرو از تیر غمزه توآماج کرد سینه، بیرون نشد ز کیشت
هوش مصنوعی: علاقه و محبت تو، چنان به دل من نفوذ کرده که تیر غمزهات به قلبم اصابت کرده و هنوز نتوانستهام از چنگال تو فرار کنم.