شمارهٔ ۲۸۸
هوش مصنوعی: این شعر expresses احساساتی عمیق از عدم نیاز به چیزهای مادی و دنیوی. شاعر به غنای درون و مستی روحی اشاره می‌کند که به هیچ چیز دیگری محتاج نیست. او به زیبایی و جذابیت محبوبش اشاره می‌کند و می‌گوید که وجود او کافی است و نیازی به حکایت‌ها و داستان‌های گذشته نیست. شاعر همچنین به دوستی و نیازهای دنیوی اشاره می‌کند و می‌گوید که دوست واقعی نیازهای یکدیگر را می‌داند و نیازی به درخواست نیست. در نهایت، شاعر از غم و درد دل و ویرانی روحی که از مشکلات و ظلم‌ها رنج می‌برد، سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که مانند محبوب خود، کسی در جهان وجود ندارد.
مست ترا به هیچ میی احتیاج نیسترنج مرا ز هیچ طبیبی علاج نیست
هوش مصنوعی: تو برای مستی نیازی به می نداری و درد من هیچ درمانی از هیچ پزشکی ندارد.
ای مه، مشو مقابل چشمم که با رخشما را به هیچ وجه به تو احتیاج نیست
هوش مصنوعی: ای ماه، لطفاً در برابر چشمانم نایست، زیرا با زیبایی تو اصلاً نیازی به هیچ چیز دیگری نداریم.
با من مگو حکایت جمشید و افسرشخاک در سرای مغان کم ز تاج نیست
هوش مصنوعی: با من از داستان جمشید و تاجش صحبت نکن، زیرا در دل سرای مغان، خاک هم از تاج کم ارزشتر نیست.
با دوست غرض حاجت خود چند می کنیاو واقف است، حاجت چندین لجاج نیست
هوش مصنوعی: با دوست چرا برای برآوردن نیازهایت مدام درخواست میکنی؟ او خود از نیازهایت آگاه است و این درخواستها نشاندهنده لجاجت نیست.
نقد دلی که سکه وحدت نیافته ستآن قلب را به هیچ ولایت رواج نیست
هوش مصنوعی: دلهایی که به درک و فهم یکپارچگی نرسیدهاند، در هیچجا ارزش و اعتبار ندارند.
تاراج گشت ملک دل از جور نیکوانای دل، برو که بر ده ویران خراج نیست
هوش مصنوعی: دل به خاطر ستم نیکان نابود شده است، ای دل، برو که در این سرزمین خراب، دیگر مالیاتی وجود ندارد.
خسرو ندید مثل تو در کاینات هیچز اهل نظر که جز صفت چشم کاج نیست
هوش مصنوعی: خسرو در کائنات هیچکس را مانند تو ندیده است، حتی اهل نظر که فقط صفت چشمانت را میتوانند وصف کنند و به جز آن چیزی نتوانند بگویند.