شمارهٔ ۲۸۹
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و درد ناشی از آن است. شاعر به زیبایی معشوق خود اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ‌کس مانند او انسان را جلب نمی‌کند. او عشق را آتشی می‌داند که صبر و دل را می‌سوزاند، و تأکید می‌کند که بیان عشق در عالم واقعی و داستان‌ها نمی‌تواند به خوبی آن را توصیف کند. شاعر از محدودیت‌های عشق و تنهایی در غیاب معشوق می‌گوید و احساس می‌کند که در جهان مثلا پر از شایعات و حکایت‌ها، عشق واقعی او تنها در وجود معشوقش وجود دارد. او در نهایت اشاره می‌کند که هیچ چیز جز محبت و پیوند عاشقانه نمی‌تواند او را آرام کند.
ناوک زنی چو غمزه او در زمانه نیستچون جان من خدنگ بلا را نشانه نیست
هوش مصنوعی: تو همچون تیرکمانی هستی که در دنیای امروز کسی مانند تو نیست. جان من نیز نشانهای از بلا و غم را ندارد.
دیوانه گشت خلق و به صحرا افتاد، ازانکدر شهر بی حکایت تو هیچ خانه نیست
هوش مصنوعی: مردم دیوانه شدند و به بیابان رفتند، زیرا در شهر هیچ خانهای بدون یاد تو وجود ندارد.
جز با خط تو عشق نبازند عاشقاندر خط دیگران رقم عاشقانه نیست
هوش مصنوعی: عاشقان تنها با نوشتهها و خط تو به عاشقی نمیپردازند، زیرا در نوشتههای دیگران عشق واقعی و احساسات عمیق وجود ندارد.
من در دم پسین، تو بهانه گمان بریمعلوم گرددت نفسی کاین بهانه نیست
هوش مصنوعی: در آخرین لحظهای که به یکدیگر میرسیم، تو دلیلی برای گمان کردن داری که شاید من چیزی را پنهان کردهام، اما بدان که این دلیل واقعی نیست.
صعب آتشیست عشق که گشتند صبر و دلخاکستر و درون و برون شان زبانه نیست
هوش مصنوعی: عشق همچون آتشی سخت است که باعث میشود صبر و دل انسان تبدیل به خاکستر شوند و درون و بیرون او دیگر نشانی از شعله و حرارت نداشته باشد.
مشنو حدیث بی خبران در بیان عشقدانی که احسن القصص اندر فسانه نیست
هوش مصنوعی: به حرفهای افرادی که از عشق آگاهی ندارند، گوش نده. زیرا داستانهای زیبا و واقعی در آنچه گفت و گو میشود، وجود ندارد.
جان خاک آستانه که پیمان عاشقانیک ذره غبار بر آن آستانه نیست
هوش مصنوعی: روح و جان خاک آستانه، نشانی از عشق و وفاداری است و هیچ نشانهای از غفلت یا ناپایداری بر آن دیده نمیشود.
ای پندگو، چه در پی جانم نشسته ایانگار کان پرنده درین آشیانه نیست
هوش مصنوعی: ای پند دهنده، چرا مانند پرندهای که در آشیانهاش نیست، در پی جان من نشستهای؟
کوه گران زناله ما گم شود به رقصخسرو، به تای نغمه زنان این ترانه نیست
هوش مصنوعی: کوه سنگین ما در گم شدن است، چون خسرو به رقص در آمده و نغمههای دلنشین میخواند. این ترانه، جایی برای خود ندارد.