شمارهٔ ۳۰۱
هوش مصنوعی: این شعر درباره یک عاشق است که تا صبح نتوانسته است بخوابد و تمام توجهش به معشوقه‌اش معطوف شده است. او از زیبایی و جذابیت معشوقش می‌گوید و اینکه حتی در خواب هم نمی‌تواند از یاد او غافل شود. عاشق به تماشای پای معشوقه‌اش می‌پردازد و از حسادت و آرزوهایش در برابر او سخن می‌گوید. در نهایت، با وجود تمام تلاش‌ها و آرزوها، او ناامید از رسیدن به معشوقش می‌شود. شعر فضای عاطفی و احساسی عمیقی دارد که نشان‌دهنده عشق شدید و در عین حال ناامیدی است.
امشب که چشم من به ته پای او بخفتجان رخ نهاده بر رخ زیبای او بخفت
هوش مصنوعی: امشب به خواب رفتم و چشمانم به پای او دوخته شد، جانم بر صورت زیبا و دلنشین او آرام گرفت.
شب تا به صبح دیده من بود و پای اوچشمم نخفت هیچ، ولی پای او بخفت
هوش مصنوعی: در تمام طول شب، من بیدار بودم و به او نگاه میکردم، اما چشمانم بسته نشد. او اما به خواب رفت.
مردم ز دیده در طلبش رفت و آن نگاراز راه دیگر آمد و بر جای او بخفت
هوش مصنوعی: مردم به خاطر او از چشم دور شدند و آن معشوق از راهی دیگر آمد و به جای او استراحت کرد.
با هر مژه عتاب دگر داشتم، و لیکسر مست بود، نرگس رعنای او بخفت
هوش مصنوعی: با هر بار نگاه کردن او، نرمش و ناز خاصی را حس کردم، اما او در عالم خواب و خیال غرق شده بود و متوجه من نبود.
از رشک تا به صبح نخفتم که جعد اوپیچیده در میانش و بالای او بخفت
هوش مصنوعی: تا صبح به خاطر جعد و زیبایی او نتوانستم بخوابم، زیرا موهایش به زیبایی پیچیده شده بودند و او در خواب بود.
آن جعد تیره پشت به من کرد و رو بتافتکاندر رهش ز بهر چه مولای او بخفت؟
هوش مصنوعی: آن موهای سیاه به من پشت کرد و از من رو برگرداند، گویی به خاطر آنکه دوستش در راهش خوابش برده، این کار را کرده است.
نومید باد دیده خسرو ز روی اوگر چشم من شبی به تمنای او بخفت
هوش مصنوعی: اگر چشمان خسرو از دیدن روی او ناامید باشد، نه شب را میگذرانم و نه خواب را مییابم که به آرزوی او فروروم.