شمارهٔ ۳۰۵ - امیرخسرو دهلوی

آن ترک نازنین که جهانی شکار اوستدلها اسیر سلسله مشکبار اوست

اندیشه نیست گر طلب جان کند زمناندیشه من از دل نااستوار اوست

بادا بقای زلف و رخ و قامت و لبشیک جان من که سوخته هر چهار اوست

آن ناخدای ترس، همه روز مست نازدیوانه چو من همه شب در خمار اوست

گر دل برد ز دست ببر گو که حق اوستور جان کند شکار بکن گو که کار اوست

دل شد ز دست و سوز دلم ماند، هم خوشمکاین داغ در درونه من یادگار اوست

خونم که آب می کنی، ای دیده، رنج نیستلیکن میا ز دیده که آنجا گذار اوست

ما را ز آرزوی لبت جان به لب رسیدای بخت، آنکه همچو تویی در کنار اوست

خسرو، گرت خیال پرستش امان دهدزنهارش استوار نداری که یار اوست