شمارهٔ ۳۳۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر احساس تنهایی و محرومیت از عشق خویش را بیان می‌کند. او می‌گوید که عشقش را نمی‌تواند با کسی تقسیم کند و بیگانگی و تنهایی را تجربه می‌کند. وقتی معشوقش در برابر او ظاهر می‌شود، دیگر عاشقان را می‌سوزاند و می‌بیند که زیبایی او مانند خورشید است که همه چیز را تحت تأثیر قرار می‌دهد. همچنین، به سردی دل‌ها و روابط اشاره می‌کند و می‌افزاید که با وجود سال‌ها دوری از معشوق، باز هم عاشقش می‌ماند، اما کوتاهی عمر باعث افسوسش است. شاعر به غم‌های متعدد اشاره می‌کند و نهایتاً می‌گوید که تنها غم واقعی‌اش، غم دوری معشوق‌اش است.
مرا به عشق دل خویش نیز محرم نیستکه می زند دم بیگانگی و همدم نیست
هوش مصنوعی: عشقم به من نزدیک نمیشود و حتی نسبت به دل خودم هم بیتوجه است؛ چون هر بار که میخواهم نزدیکش شوم، از خود دور می‌شود و بین ما فاصلهای میاندازد.
تو رخ نمودی و عشاق را وجود نماندکه پیش چشمه خورشید روز شبنم نیست
هوش مصنوعی: وقتی تو را دیدم، عشق در وجود عاشقان محو شد، زیرا در برابر درخشش تو، مانند شبنم در مقابل خورشید بیارزش است.
به زلف تو همه دلهای سرد راست گذروگرنه حالش ازین گونه نیز در هم نیست
هوش مصنوعی: زلف تو باعث می‌شود که دلهای سرد و بیاحساس هم تحت تأثیر قرار گیرند و اگر نبود، حال و روزشان اینگونه نخواهد بود.
هزار سال ترا بینم و نگردم سیرولی دریغ که بنیاد عمر محکم نیست
هوش مصنوعی: هزار سال تو را میبینم و هرگز سیر نمیشوم، اما افسوس که عمرم پایدار نیست.
یکی ز تیغ و یکی از سنان همی ترسدمگوی هیچ کزینها غم و ازان هم نیست
هوش مصنوعی: یکی از تیغ میترسد و دیگری از سنان، اما نگو که از اینها هیچکدام غمگین نیستند و از آنها هم نگرانی ندارند.
به جان خسرو، اگر زانکه صد هزار غم استدرون جان تو اینست غم، دگر غم نیست
هوش مصنوعی: به جان خسرو، اگرچه در دل تو صدها غم وجود دارد، این غم تنها غم واقعی است و باقی هیچ نیست.