شمارهٔ ۳۳۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد جدایی و عشق عمیق خود به معشوق سخن می‌گوید. او اظهار می‌کند که تحمل دوری از معشوق را ندارد و نمی‌تواند از غم جدایی رهایی یابد. شاعر می‌گوید که حتی اگر سر او را از تنش جدا کنند، باز هم دلی برای جدایی ندارد. او برای فراموشی غم معشوق، از نوشیدنی‌ها می‌خواهد و به رنج خود اشاره می‌کند. همچنین به زیبایی‌های معشوق و تاثیر زلف او بر دل اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ خوشی و آرامشی وجود ندارد. در نهایت، شاعر نسبت به احساسات درونی‌اش و نسبت به کارهای معشوق، نوعی ناامیدی و سردرگمی را نشان می‌دهد.
بیا بیا که مرا طاقت جدایی نیسترها مکن که دلم را ز غم رهایی نیست
هوش مصنوعی: بیا، بیا که من طاقت دوری تو را ندارم. مرا تنها نگذار که دل من به خاطر غم تو آسوده نمیشود.
دلم ببردی و گر سر جدا کنی ز تنمبه جان تو که دلم را سر جدایی نیست
هوش مصنوعی: دل مرا دلتنگ کردی و حتی اگر از بدنم جدا شویم، به خاطر تو این دل دیگر ترس و ناراحتی از جدایی ندارد.
بریز جرعه که هنگامه غمت گرم استبگیر باده که هنگام پارسایی نیست
هوش مصنوعی: جامی بیاور و بنوش، چرا که زمان غم و اندوه تو در حال گذر است. دیگر وقت ارشاد و نیکی نیست؛ از لحظه لذت ببر.
اگر ربوده به زلف تو شد دلم چه عجبچو کار زلف تو، الا که دلربایی نیست
هوش مصنوعی: اگر عاشق زلف تو شدم، تعجبی ندارد، چون کار زلف تو جز دلبردن نیست.
بر آب دیده روانی تو همی خواهماگر چه آب مرا بر درت روایی نیست
هوش مصنوعی: من اشکهایت را میخواهم، هرچند که برایم امکان پذیر نیست که به در خانهات برسم.
مرا بپرسی کاخر مرا ز تو غم نیستاگر نیایی هست و اگر بیایی نیست
هوش مصنوعی: اگر از من بپرسی، میگویم که در نهایت برایم مهم نیست که تو بیایی یا نه. اگر نیایی، غم و اندوهی در دل ندارم و اگر هم بیایی، دیگر غم و اندوهی نخواهم داشت.
به بنده خسرو بوسی بده مکن حکمتکه بنده نیز حکیم است، اگر سنایی نیست
هوش مصنوعی: به بندهی خدای خود محبت کن و به او علم و حکمت نده، زیرا که بنده هم میتواند دانشمند باشد، حتی اگر سنایی در او نباشد.