شمارهٔ ۳۶۰
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عشق و ارتباط عمیق بین دو شخص است. شاعر به توصیف احساساتش در مورد محبوبش می‌پردازد و می‌گوید که پیراهن محبوب به مانند قطره‌ای آب است که بر تن او گران شده و او را به یاد زنده می‌کند. او احساس می‌کند که جان و بدنش به هم وابسته‌اند و غم دوری محبوبش او را آزار می‌دهد. در ادامه، شاعر به دل‌تنگی و نیاز به محبوب اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق واقعی او را به سمت محبوبش می‌کشاند، حتی زمانی که محبوب ادعا می‌کند که او را رها کرده است. این متن در نهایت بر اهمیت و عمق عشق تأکید می‌کند و از پیوند روحی عمیق صحبت می‌کند.
تن پاکت که زیر پیرهن استوحده لاشریک له، چه تن است
هوش مصنوعی: بدن پاک و بینظیر تو که زیر لباس پنهان است، چه بدنی است که هیچ شریک و برابری ندارد.
هست پیراهنت چو قطره آبکه تنک گشته بر گل و سمن است
هوش مصنوعی: پیراهنت مانند قطره آبی است که بر روی گل و سمن نشسته و کمکم نازک و لطیف شده است.
با خودم کش درون پیراهنکه تو جانی و جان من بدن است
هوش مصنوعی: من در پیراهن خودم با خودم به کشمکش میپردازم، زیرا تو روحی هستی و روح من در جسم قرار دارد.
تازیم، در غم تو جامه درموز پس مرگ نوبت کفن است
هوش مصنوعی: ما در غم تو از غم و اندوه لباسهای خود را پاره میکنیم، و بعد از مرگ، نوبت پوشیدن کفن میرسد.
دل بسی برده ای، نکو بشناسآنکه خسته ترست از آن من است
هوش مصنوعی: دلهای زیادی را به درد آوردهای، خوب بشناس کسی را که در غم و اندوهش بیشتر از من است.
اندر آی و میان جان بنشینکه تو جانی و جان ترا بدن است
هوش مصنوعی: وارد شو و در دل من بمان، زیرا تو روح هستی و بدن تو فقط وسیلهای برای وجود توست.
گفته ای، ترک تو نخواهم گفتترک من گو چه جای این سخن است
هوش مصنوعی: تو گفتهای که من از تو جدا نخواهم شد، حالا بگو چه دلیلی دارد در مورد این حرف صحبت کنیم؟
دهن تنگ را حدیث فراخچون همی گویی، آخر این چه فن است
هوش مصنوعی: وقتی که کسی با ناتوانی و محدودیت ذهنی خود، از موضوعات وسیع و گسترده صحبت می‌کند، نشان از بیمعنایی و بیخود بودن این کار دارد. این افراد باید به اندازهی توانایی و درک خود صحبت کنند و از طرح مسائلی که برایشان قابل فهم نیست، بپرهیزند.
دل خسرو خوش است با تنگیکه مرا یادگار ازان دهن است
هوش مصنوعی: دل خسرو از یادگاری که از آن تنگی دارد، شاد و خوشحال است.