شمارهٔ ۳۶۶
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی است. شاعر به توصیف یک معشوقه می‌پردازد که با هر حرکتش، دل‌ها را به شور و التهاب می‌آورد. او از جذابیت و تاثیر عمیق این معشوق بر مردم صحبت می‌کند که با دیدن او، به ذکر خداوند می‌پردازند. دلش نگران عشق است و احساسات پیچیده‌ای را از درون خود بیان می‌کند. در نهایت، شاعر با اشاره به غم و شوق توامان، به تصویرسازی از خسرو (که به نوعی نماد عاشق است) می‌پردازد که در دور دست، با نگاهی به جاذبه و زیبایی معشوق، به وجد می‌آید.
ترک من دی سخن به ره می‌گفتهرکه رویش بدید، مه می‌گفت
هوش مصنوعی: هر کس که به چهرهی معشوقم نگاه میکرد، گویی ماه در گوشهای از آن چهره سخن می‌گفت.
او همی‌رفت و خلق در عقبشوحده لاشریک له می‌گفت
هوش مصنوعی: او به راه خود میرفت و مردم پشت سرش با یکدلی و بدون شریک نام خدا را میبردند.
دل به صد حیله می‌گریخت ز عشقدل سخن از درون چه می‌گفت
هوش مصنوعی: دل با وجود تمام تلاشی که میکرد تا از عشق فرار کند، در واقع از عمق وجودش چیزهای دیگری می‌گفت.
غلغلی می‌شنیدم از دهنشدیده از خویش صد گنه می‌گفت
هوش مصنوعی: از حرفهای او صدای شلوغی می‌شنیدم و با اینکه خودش میدانست چقدر خطا دارد، باز هم بیخود می‌گفت.
دل خطش را زوال جان می‌خواندنیم‌شب را زوالگه می‌گفت
هوش مصنوعی: دل به خط خود میگوید که جان در حال زوال است و در نیمهشب، احساس می‌کند که همه چیز در حال پایان است.
گفتمش تیر می‌زنی بر دلخنده می‌زد به ناز و نه می‌گفت
هوش مصنوعی: به او گفتم که دل را هدف تیر خود قرار میدهی، ولی او با ناز و سرگرمی خنده می‌زد و چیزی نمیگفت.
خسرو از دور همچو مدهوشاننظری می‌فگند و وه می‌گفت
هوش مصنوعی: خسرو از دور به حالت کسی که مست است، نگاهی میاندازد و با شگفتی میگوید "وای".