شمارهٔ ۳۷۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره longing و دلتنگی عاشقانه است. شاعر به جستجوی وصال محبوب خود می‌پردازد و احساس می‌کند که در دست هیچ چیز جز باد ندارد. او به بی‌قراری و اضطراب خود اشاره می‌کند و می‌گوید که تا زمانی که موهای محبوبش نگیرد، نمی‌تواند آرامش یابد. شاعر در تلاش برای دستیابی به وصال، سر خود را به پای محبوب می‌افشاند و حس می‌کند که هیچ اختیاری بر سرنوشتش ندارد. او به آرزوی دیدن محبوبش در شب اشاره می‌کند و از یاد باده‌ای که به یاد محبوبش دارد، سخن می‌گوید. در نهایت، او می‌گوید که اگر سرش را تقدیم کند، شاید بتواند دامن وصال محبوبش را به دست آورد.
کجا دولت وصلش آرم به دستکه جز باد چیزی ندارم به دست
هوش مصنوعی: کجا میتوانم فخر وصال او را به دست آورم در حالی که هیچ چیز جز باد و هوای بینظمی در دست ندارم؟
سر زلف او تا نگیرد قرارکی آید دل بیقرارم به دست
هوش مصنوعی: تا زمانی که او زلفش را به آرامش نرساند، دل بیقرار من به دست نخواهد آمد.
گهش می فشانم سر خود به پایچه چاره نبود اختیارم به دست
هوش مصنوعی: هر از چند گاهی از درد و رنج خود میکاهم، اما هیچ چارهای جز تسلیم شدن ندارم و نیاز دارم که به حال خود رها شوم.
سر آمد درین آرزو روز غمکه افتد شبی زلف یارم به دست
هوش مصنوعی: روزهای غمگینی که در آرزوی آن هستم به پایان رسید، زمانی که موی یارم به دستم بیفتد.
نه بد بر کفم باده بر یاد آنکه باد است ازو یادگارم به دست
هوش مصنوعی: نمیتوانم به راحتی از باده‌ای که در دست دارم بگذرم، چرا که این به یاد کسی است که به یادگار از او برایم باقی مانده است.
ببازم سر خویش، خسرو، اگرگهی دامن وصلش آرم به دست
هوش مصنوعی: اگر بتوانم یک لحظه سر خود را در آغوش محبوب بگیرم و دامن وصالش را به دست آورم، همه چیز را فراموش میکنم.