شمارهٔ ۳۹۴
هوش مصنوعی: این اشعار بیانگر احوالات عاشقانه و اندوهی عمیق از جدایی و بی‌محبتی محبوب است. شاعر از درد دل و رنجی می‌گوید که از طرف محبوب به او تحمیل شده و به تصویر کشیدن ناامیدی و عذاب موجود در قلبش پرداخته است. باران عشق محبوب، در واقع، بر دل او می‌بارد، اما هیچ امیدی برای بهبودی نمی‌بیند. همچنین، امیدها و آرزوهای او به ناکامی منجر شده و هرگونه تسکینی برای رنج‌هایش وجود ندارد. در نهایت، اشعار به سرنوشت محتوم و بی‌پناهی عاشق در برابر فراق محبوب اشاره می‌کند.
دردا که با من آن بت نامهربان نساختدردی نهاد بر دل و درمان آن نساخت
هوش مصنوعی: ای کاش آن معشوق بیرحم با من مهربان بود؛ او دردی را بر دل من نشاند و هیچ درمانی برای آن دردی نیافت.
باران مهر او بنبارید بر دلمتا چشم من زهر مژه ناودان نساخت
هوش مصنوعی: باران عشق او را بر دل من بباران تا اینکه چشم من نتواند زهر مژهها را به یاد بیاورد و احساس کند.
از شمع وصل دوده امید برنخاستتا دود آه من به فلک سایبان نساخت
هوش مصنوعی: امید من از روشنایی عشق بیرون نیامد، تا دود اشک من به آسمان سایهای نساخته باشد.
از ما مگرد، ای دل، اگر غم گسار گشتبا ما بساز، جان، اگر آن دلستان نساخت
هوش مصنوعی: ای دل، از ما دور نشو؛ اگر غم به سراغت آمد، با ما همراه باش. جانم، اگر آن کسی که دوستش داری به تو نپیوندند.
بیمار ماند جان من اندر لب و لبشجان دارویی ز بهر من ناتوان نساخت
هوش مصنوعی: جان من در حالتی بیمار است و لبهایش به عنوان دارویی برای درمان من ناتوان، نتوانستهاند چیزی به من بخشانند.
مویی ستم نکرد کم آن مومیان به حسنتا مر مرا به حیف چو موی میان نساخت
هوش مصنوعی: مویی که بر سر من افتاده، آنقدر زیبا و دلفریب است که حتی اگر به من جفا هم کند، باز هم ارزشش به این مقدار هم نمیرسد. بنابراین، من هیچ ناله و شکایتی از آن زیبایی ندارم.
سلطانی از فراق کمندش ندید امانتا دل نشانه گاه خدنگ غمان نساخت
هوش مصنوعی: سلطانی از دوری معشوقش آرامش نیافته و تا زمانی که دلش هدف تیر اندوه نباشد، آرامی را تجربه نکرده است.