شمارهٔ ۴۰۲
هوش مصنوعی: در این شعر شاعر به زیبایی و عظمت محبوب خود می‌پردازد و او را برتر از آفتاب و هر چیز دیگر می‌داند. او به زلف‌های محبوبش که شبیه به دو زاغ سیاه هستند اشاره می‌کند و از لب‌هایش خواستار نوازش است. شاعر احساس تنهایی و فراق را تجربه می‌کند و نمی‌داند که آیا او در شب غم خود غرق شده یا این که جذابیت گیسوی محبوبش او را اسیر کرده است. در نهایت، او از درد عشق و جاذبه‌ای که محبوبش دارد، سخن می‌گوید و حسرتی به دل دارد که نمی‌تواند از عشق خود جدا شود.
چه وزن ماه سما را برابر رویتکه آفتاب فلک نیست هم ترازویت
هوش مصنوعی: این بیت به زیبایی و بینظیری چهرهی شخصی اشاره دارد که به قدری جذاب و درخشان است که هیچ چیزی نمی‌تواند با آن مقایسه شود. زیبایی او به اندازهای است که حتی آفتاب نیز نمی‌تواند به پای او برسد و هیچ چیز دیگری در آسمان نمی‌تواند با آن برابر شود.
برابری نکند با تو آفتاب، اگرهزار بار برابر کنند با رویت
هوش مصنوعی: آفتاب هرچقدر هم که درخشان باشد، هرگز نمی‌تواند با زیبایی تو مقایسه شود، حتی اگر بارها و بارها تلاش کنند که این دو را برابر کنند.
دو زلف تو ز پس گوشهات دانی چیست؟دو زاغ، لیک از آن کمان ابرویت
هوش مصنوعی: دو زلف تو که از پشت گوشت آویزان شده، شبیه به دو زاغ است، اما این زاغها به خاطر آن کمان ابرویت به وجود آمدهاند.
ز تشنگان لبت شربتی دریغ مدارکنون که آب لطافت روانست در جویت
هوش مصنوعی: از افرادی که تشنه هستند، لبی چشیده و نوشیدنی به آنها نده. اکنون که آب و طراوت وجود دارد، در دیگرت جاری است.
شب فراق درازست، من، نمی دانمکه مبتلای شبم یا از آن گیسویت
هوش مصنوعی: شب فراق بسیار طولانی است و من نمیدانم آیا من درگیر این شب هستم یا اینکه این شب مربوط به گیسویت است.
شبم چگونه نباشد دراز از هجرانکه هیچ می نتوانم گسست از مویت
هوش مصنوعی: شب من چگونه میتواند به خاطر دوری از تو طولانی نباشد، وقتی که هیچ چیز نمی‌تواند مرا از محبت و یاد تو جدا کند؟
برون جه از کف غم، خسروا، چو تیر از شستکمان عشق مکش، نیست چون به بازویت
هوش مصنوعی: از غم دور شو، ای عزیز، همانطور که تیر از دستان کمان جدا میشود، عشق را از خود دور نکن، چرا که به اندازهی بازویت نیست.