شمارهٔ ۴۱۸
هوش مصنوعی: این شعر نشان‌دهنده‌ی حالتی از دلتنگی و عشق ناکام است. شاعر از عدم حضور محبوب خود و تأثیر آن بر حال و روزش صحبت می‌کند. او از پژمردگی دل و بی‌حالی ناشی از دوری محبوب می‌گوید و به زخم‌های ناپیدا در دل خود اشاره می‌کند. شاعر از موانع و دردهایی که بر سر راه او قرار دارد، ابراز ناامیدی می‌کند و در نهایت، ناچار به قبول این واقعیت است که محبوبش دیگر در دسترس نیست و هیچ امیدی برای بازگشت او وجود ندارد. احساساتی چون غم، تنهایی و اشتیاق به وضوح در این اشعار حس می‌شود.
چه شد کان سرو سیم‌اندام سوی من نمی‌آیددلم پژمرده شد بویی از آن گلشن نمی‌آید
هوش مصنوعی: چرا آن دختر زیبای باریکاندام به سوی من نمی‌آید؟ دلم افسرده شده و بویی از آن باغ و گلزار نمیرسد.
کدامین کس ره من زد که در ره شد عنان‌گیرشکه آن سرمست جعدانداز مردافگن نمی‌آید
هوش مصنوعی: چه کسی راه من را در دست گرفت که حالا در راهی که میروم، کنترلش را از دست داده است و آن کسی که محو زیباییهایش بود، دیگر نمی‌آید؟
زمانی نیست جان من گریبان‌گیر هجرانشکه جان عاشقان از جیب تا دامن نمی‌آید
هوش مصنوعی: وقتی که جانم درگیر فراق اوست، زمان ایستاده و بیحرکت است. چرا که عشق و وابستگی باعث می‌شود جان عاشقان از صمیم قلب و حتی از جیب خودشان خارج شود و در دامن محبوب نریزد.
خیالش بی‌دریغم می‌کشد گویا نمی‌داندکه چون جان رفت از تن باز سوی تن نمی‌آید
هوش مصنوعی: او با خیال خود مشغول است و به نظر می‌رسد نمیداند که وقتی جان از بدن خارج شد، دیگر به آن باز نخواهد گشت.
نبیند چشم ظاهربین جراحت‌های پنهانمکه بر جان می‌رسد این زخم بر گردن نمی‌آید
هوش مصنوعی: چشمان ظاهربین نمیتوانند جراحت‌های پنهانی را که بر روح من وارد می‌شود ببینند، چرا که این زخمها بر بدن ظاهر نمیشوند و تنها درونیاند.
مگویید، ای مسلمانان که منگر در رخ خوبانبدین معزور داریدم که این از من نمی‌آید
هوش مصنوعی: ای مسلمانان، نگوید که به خاطر زیبایی چهرههای نیکو، من این کار را انجام دادهام زیرا این کار از من برنمیآید.
خرامان می‌رود در چشم و صد خار مژه در رهکه دامن‌گیرش آن‌ها یک سر سوزن نمی‌آید
هوش مصنوعی: با نگاهی به جلو، او با وقار و زیبایی راه می‌رود، در حالی که مژههایش کم و بیش با مشکلاتی که سر راهش وجود دارد، درگیر است. اما این موانع به اندازهای نیستند که بتوانند به او لطمه بزنند یا مانع از پیشرفت او شوند.
قبا پوشیده هوشم می‌برد، چون خواهدم کشتنچرا یک بار با یک توی پیراهن نمی‌آید؟
هوش مصنوعی: در اینجا شاعر به نوعی حسرت و اندوه اشاره می‌کند. او به تمایلش برای داشتن یک پیراهن و ظاهر زیبا اشاره می‌کند، اما در عین حال از این می‌گوید که هرچند میخواهد خود را ظاهر کند و زیبا بپوشد، به نوعی احساس ناامیدی وجود دارد. بنابراین، تضاد میان زیبایی ظاهر و واقعیت درونی او به نمایش گذاشته می‌شود.
از آنم روزن دیده از آن تاریک می‌باشدکه هیچ آن آفتاب من ازین روزن نمی‌آید
هوش مصنوعی: چشمان من به خاطر تاریکی و موانعی که وجود دارد، هیچگاه نور و روشنی که باید از بیرون بیاید، بهخوبی نمیتواند وارد شود.
مه من، خود بگو، تاریک نبود چون مرا دیدهکه در چشم من آن رخساره روشن نمی‌آید
هوش مصنوعی: عزیزم، تو خودت بگو، آیا شب تاریک نبود که به خاطر وجود تو در چشمانم، آن چهرهی زیبا و درخشان نمایان نمیشود؟
دل دیوانه خسرو که در زنجیر زلفت شدبه صد زنجیر آن دیوانه در مسکن نمی‌آید
هوش مصنوعی: دل دیوانه خسرو که در زنجیر زلفت شد به صد زنجیر آن دیوانه در مسکن نمی‌آید یعنی دل عاشق خسرو که به زنجیر موهای تو گرفتار شده، هر چقدر هم که در زنجیر باشد، باز هم به خانه و کاشانه نمیرسد. این بیانگر شدت عشق و وابستگی عمیق او به معشوق است که حتی زنجیرها نمیتوانند او را از این احساس دور کنند.