شمارهٔ ۴۳۵
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و دلبستگی شاعر به محبوبش است. شاعر از زیبایی و جذبه محبوب سخن می‌گوید و احساس می‌کند که کسی دیگر به این اندازه زیبا نیست. او با اشتیاق لب‌های محبوب را می‌بوسد و در آرزوی بودن در کنارش است. شاعر خواهان نزدیکی و اتحاد با محبوب است و حاضر است جانش را فدای خاک پای او کند. همچنین، او به یاد محبوبش در دل خویش تصاویری از زیبایی‌اش می‌سازد و غم و درد عشق را توصیف می‌کند. در نهایت، شاعر به ضعف و ناتوانی ناشی از عشق می‌پردازد و نشان می‌دهد که عشق او را به شدت تحت تاثیر قرار داده است.
ترا از وجه دل بردن ورای حسن آن باشدکه دیگر خوبرویان را ندانم آن چنان باشد
هوش مصنوعی: تو با زیباییات مرا از عالم دل و احساساتم جدا کردی، زیرا دیگران را به زیبایی تو نمیشناسم و نمیتوانم با آنها مقایسهات کنم.
لبانت آن چنان بوسم که جانم بر لبان آیدکنارت آن زمان گیرم که عمرم در میان باشد
هوش مصنوعی: میخواهم آنچنان لبهایت را ببوسم که حس کنم جانم بر لبهایم جاری است. اما در کنار تو این احساس را تجربه میکنم که زندگیام در این لحظه باشد.
تو خود کی بر سرم آیی و این دولت دهد دستمنثار خاک پایت را کمینه تحفه جان باشد
هوش مصنوعی: زمانی خواهد رسید که تو بر سرم خواهی آمد و من این موقعیت را به تو تقدیم میکنم. در عوض، فدای خاک پای تو خواهم شد که برای من بهترین هدیه است.
بیفشان جرعه ای، ساقی، که آیی بر سرم روزیکه خشت قالبم خاک سر کوی مغان باشد
هوش مصنوعی: ساقی، جرعهای از می به من بده، چون یک روز بر سرم خواهد افتاد زمانی که خاک بدنم در کنار خیابان میدانهای میفروشان خواهد بود.
خیال قد و رویش را درون دیده جا کردمکه جای سرو و گل آن به که در آب روان باشد
هوش مصنوعی: من زیبایی و قامت او را در چشمانم قرار دادم، چون وجود سرو و گل در دل طبیعت، بهتر از آن است که در آب جاری باشد.
ز حال زار بیماران و زلف شام شبگیرشکسی داند که چون خسرو ضعیف و ناتوان باشد
هوش مصنوعی: هیچکس از وضعیت رنجور بیماران و موهای شبانهاش آگاه نیست، که چگونه خسرو در ضعف و ناتوانی به سر میبرد.