شمارهٔ ۴۳۶
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق و رنج ناشی از آن صحبت می‌کند. او می‌گوید که در حالتی از وابستگی و شیدایی به معشوق است و هیچ‌گونه آرامش و صبوری در زندگی‌اش وجود ندارد. گرچه دیگران ممکن است در رنج نباشند، او به خاطر عشق و علاقه‌اش بسیار رنج می‌برد. شاعر همچنین به دوری و جدایی از معشوق اشاره دارد و می‌گوید که به شدت در فکر و خیال او غرق شده است و از درد جدایی آگاه نیست. در نهایت، او به مسأله گرفتارشدن در عشق و غم ناشی از آن اشاره می‌کند که تنها کسی می‌تواند آن را درک کند که خود نیز چنین وضعیتی را تجربه کرده باشد.
مرا تا آشنایی با بتان دل ربا باشدمحال است این که جانم با صبوری آشنا باشد
هوش مصنوعی: تا زمانی که با زیباییهای دلربا آشنا نشوم، امکان ندارد که بتوانم با صبر و استقامت ارتباط برقرار کنم.
نخواهد مرده کس خود را، ولی من زین خوشم، زیراز جان خویش در رنجم که پهلویت چرا باشد
هوش مصنوعی: هیچ کس نمیخواهد خود را به مرگ بسپارد، اما من از این وضعیت خوشحالم، زیرا از آزار جان خود در عذاب هستم که چرا در کنار تو نیستم.
نپنداری ز بهرش رنجها دیده ست این دیدهحقش بگذارم، ار یک شب ترا در زیر پا باشد
هوش مصنوعی: اینکه فکر کنی چشم من از مشقات او چیزی نمیبیند، اشتباه است. اگر یک شب به زیر پای تو بیفتد، حقش را خواهی فهمید.
صبا گو بویت آرد تا زید بیچاره مسکینیکه او را زندگی زینگونه بر باد هوا باشد
هوش مصنوعی: باد ملایمی بگو که بوی تو را بیاورد تا اینکه آن مسکین بیچارهای که زندگی‌اش به این نحو در هوا بر باد رفته است، دوباره زنده شود.
ز هجرش بس که در خود گم شدم، آگاهیم نبودکه هر شب من کجا و او کجا و دل کجا باشد
هوش مصنوعی: از شدت دوری او، به قدری در خودم فرورفتهام که نمیدانم هر شب من کجا هستم، او کجا و دل من کجا قرار دارد.
گرفتاری من در گیسوی جانان کسی داندکه در دام بلایی همچو خسرو مبتلا باشد
هوش مصنوعی: کسی میداند که چقدر گرفتار و آسیبپذیرم، که در عشق و زیبایی معشوقی مثل خسرو گرفتار شده باشد.