شمارهٔ ۴۴۰
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عمیق عاشقانه و زیبایی‌های محبوب می‌پردازد. شاعر در آن به توصیف چشمان محبوب و تأثیر آن بر خود می‌پردازد، به طوری که خیال او باعث اشک ریختن و تحول در عواطفش می‌شود. او در هر لحظه به سجده عشق می‌پردازد و ابروان محبوب را به عنوان مکانی مقدس برای عبادت می‌داند. همچنین خیال محبوب در ذهن او به صورت یک ماهی در آب تجلی می‌کند و زلف‌های او را به خیانت و رسوایی می‌کشاند. در نهایت، شاعر از محبوب می‌خواهد که با آرامش و آرامش سلطنت کند و از قدرت خود نترسد، چون خود او به خاطر عشقش، به حالت نایابی می‌افتد.
به چشمم تا خیال لعل آن قصاب می‌گردددمادم در اشک من به خون ناب می‌گردد
هوش مصنوعی: همواره در خیالم زیبایی و دلربایی آن قصاب میچرخد و هر لحظه که به او فکر میکنم، اشکهایم به اندازه خون ناب جاری می‌شود.
دمادم سجده می‌آرم من بیدل به هر ساعتخیال طاق ابروی توام محراب می‌گردد
هوش مصنوعی: من هر لحظه به یاد تو سجده میکنم، و فکر طاق ابروی تو برای من مانند یک محراب می‌شود.
همی‌گردد خیال رویت اندر خانه چشمممثال ماهیی کاندر میان آب می‌گردد
هوش مصنوعی: نگاه من همیشه مشغول تصویر چهرهات است، همچون ماهی که در آب شنا می‌کند و همواره در حال حرکت است.
سر زلفت سرش بر باد خواهد داد می‌دانمکه رسوا می‌شود دزدی که در مهتاب می‌گردد
هوش مصنوعی: موهای تو، سرش را به باد میسپارد، چون میدانم آن دزدی که در نور ماه میچرخد، در نهایت رسوا خواهد شد.
تو سلطان‌وار بنشین و مترس از خسروی چون منکه او از گریه‌ای در پای ما نایاب می‌گردد
هوش مصنوعی: نشستهای همچون یک پادشاه و از سلطنت خود نترس، زیرا کسی مانند من از اشک و غم خود میتواند موجب نایاب شدن آن پادشاهی شود.