شمارهٔ ۴۴۳
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف حال و روز انسانی می‌پردازد که به عشق و معشوقش دچار است. شاعر در جستجوی معشوق خود، شب‌ها را به غم و اندوه می‌گذرانند و در دل طوفان احساساتش نسبت به او، خواب و آرامش را از دست داده است. او از خود می‌پرسد چگونه ممکن است خونش در چشمانش تر شود و حالش به یاد سلطان و مقام او بیفتد. شاعر خود را همچون گدایی می‌بیند که در کوی محبوبش به ذلت و خواری می‌افتد. این شخص از درد و غم، به بیابان پناه می‌برد و دیدن زاغان را به مهمانی نزدیک‌تر می‌سازد. او آرزو می‌کند که خیال معشوقش در آب زنده‌ای به وجود آید و جانش را پر کند. همچنین، به زیبایی معشوقش اشاره می‌کند که چطور وجودش می‌تواند او را زیر و زبر کند. در نهایت، شاعر احساس می‌کند که با وجود سیه‌روزی‌اش، وجود و نور معشوقش می‌تواند جهان او را روشن کند. در آخر، او به سرگردانی خود در جستجوی معشوقش اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که با عاشقانش هم‌دردی کند.
کسی کش چون تویی در دل همه شب تا سحر گرددتعالی الله چگونه خونش اندر چشم تر گردد
هوش مصنوعی: کسی مانند تو که تمام شب تا dawn به یاد خدا مشغول است، چگونه می‌تواند دلش به شدت تحت تأثیر قرار بگیرد و اشک بریزد؟
که گوید حال من پیشت، کجا یاد آورد سلطان؟ز سرگشته گدایی کو به خواری در به در گردد
هوش مصنوعی: چه کسی می‌تواند بگوید حال من پیش تو چگونه است؟ کجا می‌تواند پادشاه یاد مرا کند؟ مانند کسی که در پریشانی و بیپناهی از در خانهای به در دیگری میرود.
بیابان گیرم از غم هر دم و مهمانی زاغانکه از خون‌های چشمم روی صحرا پر جگر گردد
هوش مصنوعی: در هر لحظه از غم، بیابان و دلسردی را احساس میکنم و مانند پرندههای درشتبال، گفتمانی را بر سر خاکی که از اشکهایم خیس شده، روایت میکنم.
خیالت گر در آب آید کند آب حیات آن رابدان‌گونه که هم در وی خیالت جانور گردد
هوش مصنوعی: اگر خیال تو در آب بیفتد، آب حیات آن را به شکلی درمیآورد که خیال تو در آن همچون جانداری زنده به نظر میرسد.
گل رویت نزارم کرد زان گونه که این تن رااگر آسیب بوی گل رسد، زیر و زبر گردد
هوش مصنوعی: گل روی تو مرا چنان مجذوب کرده که اگر بوی گل به این جسم برسد، همه چیز در هم و برهم میشود.
اگر نازم به وصل، آخر نگاهی سوی مسکینینظر بازی رها کن تا مقابل باز برگردد
هوش مصنوعی: اگر من را به عشق خود نزدیک کنی، حداقل یک نگاه به حال و روز مسکینان بینداز و به آنها بیتوجهی نکن، تا دوباره فرصت دیدار فراهم شود.
سیه‌روزی چو من کی روشنی بیند چنین، کاینکشبم تاریک و از دود دلم تاریک‌تر گردد
هوش مصنوعی: چگونه کسی مانند من که روزگار سیاهی دارد، می‌تواند نور و روشنایی ببیند؟ زیرا من در تاریکی شب به سر میبرم و غم و اندوه دلم از تاریکی شب نیز بیشتر است.
سرت گردیده خسرو بر سر کوی تو سرگردانبدین حیلت مگر با عاشقانت سر به سر گردد
هوش مصنوعی: سر تو در میان کوی محبوب تو به گردش درآمده است، شاید با این نیرنگ بتواند با عاشقان تو بیفتد و ارتباط بگیرد.