شمارهٔ ۴۵۷
هوش مصنوعی: این شعر به بیان حال و هوای عاشقانه شاعر می‌پردازد. شاعر از تجربه‌ای دل‌تنگ‌کننده و دردناک صحبت می‌کند که در پی محبوب خود، در دلش بار سنگینی حس می‌کند. او در تصاویری از سمبل‌هایی مانند محمل (نواده بارکش) و جرس (زنگی که خبر می‌آورد) از نگرانی و اضطراب خاطر صحبت می‌کند. سگ وفادار دنبال محمل محبوب است و شاعر خود را همچون او نشان می‌دهد که در جستجوی محبوبش است. همچنین، اشاره به چشمان اشکبار و ترس او از رنج و ناامیدی وجود دارد. او از باد می‌خواهد که به او لطف کرده و آسیبی نرساند، و خواهان تغییر وضعیت موجود است. شاعر در نهایت از سرانجام کاروان دلش که متاثر از غم و بار سنگین محبوب است، سخن می‌گوید.
بت محمل نشین من مگر حالم نمی داندکه می بندد برین دل بار و محمل تند می راند
هوش مصنوعی: ای محبوب من، تو که در دلم نشستهای، آیا حال و روز مرا نمیشناسی که با این دل سنگین و تندرو، به سفر میروی؟
جمازه در ره و آویخته دل چون جرس با اونفیر و ناله دل هم به آواز جرس ماند
هوش مصنوعی: در راه، دل آویخته و نالهاش مانند صدای زنگ به گوش میرسد و حالتی شبیه به آن دارد.
سگی دنبال آن محمل، طفیل او دوران من هممنش لبیک می گویم، چو او سگ را همی خواند
هوش مصنوعی: سگی به دنبال سواری میدوید و من نیز مثل او، در کنار او هستم و هر بار که او صدا میزند، من هم با خوشحالی جواب میدهم.
شتربانا، فرود آور زمانی محملش ورنهز آب چشم من ترسم شتر در گل فرو ماند
هوش مصنوعی: ای شتر بان، لطفاً درنگ کن و زمان را کوتاه کن تا بار او را زمین بگذاری، وگرنه از شدت اشک من نگرانم که شتر در گل گیر کند.
کجا در دل بماند جان، اگر جانان برون آیدکسی کز هم تگی دیدن زمام از دست بستاند
هوش مصنوعی: کجا میتواند دل آسوده باشد اگر محبوب از کجا برود؟ کسی که با دیدن او، قدرت کنترل احساسات و دل را از دست می‌دهد.
چو من مردم درین وادی، رو، ای سیلاب چشم منز مین را گرد بنشانی، شتر جایی که بنشاند
هوش مصنوعی: من در این سرزمین به پایان راه خود رسیدهام. ای اشکهای من، همچون سیلاب، زمین را بشویید و جایی برای شتر فراهم کنید تا استراحت کند.
دم سرد مرا، ای باد، لطفی کن، مبر هر سوهم آن سو بر، مگر گردی ازان رخسار بنشاند
هوش مصنوعی: ای باد، لطفاً دم سرد مرا بپذیر و به هر سمتی نرو، فقط اگر میتوانی، کمی از لطافت آن چهره را بر من بگستر.
درین ویرانه خواهم داد جان، ار بر سرم نایدبگو، ای ساربان، باری سر ناقه بگرداند
هوش مصنوعی: در این خرابه، جانم را فدای عشق میکنم، اگر نیاید کسی بر بالای سرم تا بگوید. ای کاروانران، فقط کمی سر ناقه را بچرخان.
خروش اشتر او هست از بار گران خسروکه ریزد کاروان دل، گر او محمل بجنباند
هوش مصنوعی: صدای نعرهی شتر او به خاطر بار سنگینش است که اگر او بخواهد حرکت کند، کاروانی که دلها در آن است را به تلاطم میاندازد.