شمارهٔ ۴۵۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به معشوق خود اشاره می‌کند و از درد و غم عشقش سخن می‌گوید. او به این نکته اشاره دارد که با وجود غم و خون دل، معشوق تغییر نمی‌کند و به احساساتش توجهی ندارد. شاعر می‌گوید که عشقش مانند جیحون جاری است و هر لحظه به او فکر می‌کند، اما معشوقش به خاطر زیبایی و جذابیتش از او غافل است. همچنین، او به عاشقان دیگر هشدار می‌دهد که عشق و درد آن‌ها بی‌فایده است اگر معشوقشان از جگرشان نگذرد. در نهایت، شاعر به این فکر می‌کند که شاید روزی معشوق هم به او توجه کند، اما اکنون هیچ امیدی به تغییر در وضعیت عشقش ندارد.
دمی نبود که آن غمزه جهانی خون نمی سازدولی دعوی خون اشکم به رخ گلگون نمی سازد
هوش مصنوعی: هیچ لحظهای نبود که آن ناز و کرشمه باعث خونریزی نشود، اما من نمیتوانم ادعای اشک و رنج خود را به زیباییها نشان دهم.
نمی گردد به چشم او خیال من به پیراهنیقینم شد که او جامه دگر گلگون نمی سازد
هوش مصنوعی: در چشم او هیچ تصوری از من وجود ندارد و به اطمینان میگویم که او هرگز لباس دیگری به رنگ گلگون نمیدوزد.
منم یک قطره خون دل، ولی این چشم از آهمدمی در عشق تو نبود که چون جیحون نمی سازد
هوش مصنوعی: من فقط یک قطره از خون دل هستم، اما این چشم من تا لحظهای از عشق تو به اشک نیفتاده است، چرا که مانند جیحون، جاری نمیشود.
مباش از لاله خونین کم، ای عشاق خون افشاننگردد سرخ تا او از جگرها خون نمی سازد
هوش مصنوعی: دلها را غم و درد عشق در بر میگیرد، و تا زمانی که معشوق نتواند غم و درد عاشقان را به احساسات خود تبدیل کند، عاشقان نباید از نشان دادن این احساسات بکاهند. عشق و دلدادگی باید با شدت و زیبایی ابراز شود.
خیال تیر قدش را که او از دل گذر دارددلم همچون الف هرگز ز جان بیرون نمی سازد
هوش مصنوعی: به یادآوری تصویر قد بلند او که از دل من رفته است، دلم مانند حرف الف هرگز از وجود من جدا نمیشود.
مرا گفتی، به تو سازم ولی وقتی که سوزی دلازان وقتی است دل سوزم، ولی اکنون نمی سازد
هوش مصنوعی: تو به من گفتی که برایت کارهایی انجام دهم، اما وقتی که دلم میسوزد، آن زمان برای تو کاری انجام میدهم. حالا که دلم آتش گرفته، نمیتوانم برایت کاری کنم.
نگه می دار چشمت را ز گریه بر درش، خسروکه گر دریا شود روزی بدان در چون نمی سازد
هوش مصنوعی: نگاهت را از گریه بر در خسرو حفظ کن، چون اگر روزی دریا هم شود، آن در و این عشق فراموش نمیشود.