شمارهٔ ۴۸۶ - امیرخسرو دهلوی

یک دل به سر کوی تو آباد نیابندیک جان زخم زلف تو ازاد نیابند

از بس که گرفتار غمت شد همه دلهاآفاق بگردند و دلی شاد نیابند

روزی که روی مست و خرامان سوی بازاردر شهر یکی صومعه آباد نیابند

می کش که به تسلیم نهادم سر خود، زانکدر کشتن خوبان ز کسی داد نیابند

گفتی خبرت گه گهی از باد بپرسماز خاک طلب، کین خبر از باد نیابند

جان می کن و از بهر وفا دم مزن، ای دلکاین مزد ز خوبان پریزاد نیابند

ناخورده خراشی ز سر تیشه هجرانسنگی به سر تربت فرهاد نیابند

با بخت چه کارم ز پی وصل، که هرگزمدبر صفتان گنج به بنیاد نیابند

خسرو، ز برای دل گم گشته چه نالی؟دانی که دل رفته به فریاد نیابند