شمارهٔ ۴۸۵
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و دیوانگی شاعر نسبت به معشوقه‌اش است. شاعر احساس می‌کند که زلف‌های معشوق او را به شدت دلبسته کرده و شگفتی و دل‌مشغولی او نسبت به او را افزایش داده است. او به یاد می‌آورد که چطور عشق ناگهانی بر جانش چیره شده و حالا در آغوش غم معشوقه‌اش در پی وصال اوست. همچنین به حالتی از اسارت اشاره دارد که ناشی از افکار و خیالات عاشقانه‌اش است. در نهایت، شاعر از اندوه هجرت و جدایی از معشوقه‌اش سخن می‌گوید و به دلی تنگ و مختل تبدیل شده است.
زلفین تو سرگشته چو باد سحرم کردخاک سر کویت چو صبا دربدرم کرد
هوش مصنوعی: موهای تو مرا همچون نسیم سحر دچار سرگردانی کرده است. خاکسرای تو نیز مانند باد صبا مرا بیقرار و آواره کرده است.
من خود ز تو دیوانه مطلق شده بودمزنجیر سر زلف تو دیوانه ترم کرد
هوش مصنوعی: من به خاطر عشق تو به طور کامل دیوانه شده بودم و زنجیر موی تو مرا بیشتر دیوانه کرده است.
گفتم به من افگن نظری، چشم ببستیتا چشم خوشت بسته آن یک نظرم کرد
هوش مصنوعی: به کسی گفتم که به من نگاه کند، اما او چشمهایش را بسته بود. در حالی که به او نگاه میکردم، در واقع آن نگاه زیبا و دلنشینش را لمس کردم.
اندر نظرم داشت خیال تو و اشکمسر تا قدم آلوده خون جگرم کرد
هوش مصنوعی: در ذهنم همیشه تصویر تو وجود دارد و اشک من تمام وجودم را از غم و اندوه پر کرده است.
بفروخت مرا بر کف اندیشه خیالتمن اینقدر ارزم که خیال تو کرم کرد
هوش مصنوعی: در این بیت گفته شده است که خیالات معشوق او را به قیمتی میفروشد و به او ارزش و بها میدهد. به نوعی، او به خاطر فکر و خیال معشوقش به قدری باارزش است که این خیال برایش مانند کرمی است که او را گرامی میدارد و ارزشمند می‌کند.
آسوده دلی داشتم و بی خبر از عشقناگاه در آمد غم تو بیخبرم کرد
هوش مصنوعی: من انسانی آرام و بیخبر از عشق بودم، اما ناگهان غم تو به سراغم آمد و تمام بیخیالیام را گرفت.
خسرو طلب وصل تو می کرد که هجرتزین جای حوالت به سرای دگرم کرد
هوش مصنوعی: خسرو به دنبال وصال تو بود، اما هجران و دوری از تو او را وادار کرد تا از این مکان به خانهای دیگر برود.