شمارهٔ ۵۵۶
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف احساسات عاشقانه و دلشکستگی می‌پردازد. شاعر از سوارکار و ویژگی‌های او صحبت می‌کند که ظاهری زیبا و زبانی محبت‌آمیز دارد، اما در دل کینه‌ای نسبت به دیگران حمل می‌کند. او از بازی شطرنجی که نماد رقابت و جدال است، یاد می‌کند و به شرایط نابرابر میان درویش‌ها و دیگران اشاره می‌کند. در انتها، شاعر به درک نادرست افراد از دوستی‌ها و روابط قدیمی می‌پردازد و دلشکستگی و درد و رنج خود را بیان می‌کند. همه این‌ها مجموعاً حس ناامیدی و جفا را به تصویر می‌کشند.
سوار من که ره در سینه داردزبان پر مهر و دل پر کینه دارد
هوش مصنوعی: سوار من، کسی است که درونش مسیر و مقصدی دارد، اما در عین حال، زبانش پر از عشق و محبت است و دلش مملو از کینه و حسادت.
خیال اسپ او، شطرنج بازیهمه با استخوان سینه دارد
هوش مصنوعی: تصور اسپ آن شخص، شطرنج بازی است که هر حرکتی که انجام میدهد با استخوان سینهاش همراه است.
ز سم بوسیدن شکر دهانانسمند او به پا شیرینه دارد
هوش مصنوعی: از بوسیدن شکرین دهان او، عطر و طراوتی به پاهای سمندش بخشیده میشود.
ازین پس ما و درویشی، چو درویشهوس پوشیدن پشمینه دارد
هوش مصنوعی: از این به بعد ما و زندگی فقیرانه، مثل فردی که میخواهد لباس پشمی بپوشد، در یک مسیر خواهیم بود.
کند بر ما جفاها و نداندکه حق صحبت دیرینه دارد
هوش مصنوعی: او بر ما بیرحمی می‌کند و نمیداند که حقِ برقراری ارتباط و دوستی دیرینهای بین ما وجود دارد.
ازین مه نیست امروزینه این جورکه دل بر دوستان پر کینه دارد
هوش مصنوعی: امروز به خاطر این ماه، دل بر دوستان کینهورز نمیدارم.
دل خسرو به پا مالد نترسدمگر پا بر سر گنجینه دارد
هوش مصنوعی: دل خسرو به پا میمالد، اما فقط زمانی ترس ندارد که زیر پا گنجینهای داشته باشد.