شمارهٔ ۶۳۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف شمعی می‌پردازد که مدت‌ها در دل او شعله‌ور بوده است و اکنون خاموش شده است. او در برابر محراب دعا و عبادت مردم را می‌بیند و به حال دلتنگی و فقر خود اشاره می‌کند. شاعر از خود می‌پرسد که چرا اینچنین ناراحت و پریشان است و به تلخی از وضعیت خود صحبت می‌کند. همچنین به زیبایی محبوب خود اشاره می‌کند که در آینه تجلی پیدا کرده و شاعر احساس حسادت می‌کند. در نهایت، او به حالت صوفیانی اشاره می‌کند که به بت عشق خویش مجذوب شده‌اند و از اشتیاق و درد درونی خود سخن می‌گوید.
شب رسید آن شمع کو عمری درون سینه بودشعله می زد هر چه در دل آتش دیرینه بود
هوش مصنوعی: شب فرا رسید و آن شمع که سالها در دل میسوخت، حالا به خاموشی گرایید. شعلهاش هر چه در دلش آتش بوده، به یادگار مانده است.
پیش آن محراب ابرو جان خلقی در دعاهمچو انبوه گدا در مسجد آدینه بود
هوش مصنوعی: در برابر آن چشمان زیبا، جان انسانها در حال دعا و نیایش بود، مانند جمعیت زیاد فقرا که در روز جمعه در مسجد حضور دارند.
من ندانم زار زارم این چنین بهر چه کرد؟وه گدایی وه که شاهی را چه خشم و کینه بود
هوش مصنوعی: من نمیدانم چرا اینقدر بیتاب و نزار هستم. آه، دردی که یک گدا دارد چه نسبت به خشم و کینهای است که یک پادشاه میتواند داشته باشد!
رشکم از آیینه کو نقش ترا در بر کشیدزانکه در صافی رخت هم نقش آن آیینه بود
هوش مصنوعی: آیینه تصویر تو را به نمایش گذاشته و من به خاطر این زیبایی به تو حسادت میکنم، زیرا در چهره زیبا و صاف تو نیز نقش و نگاری همچون تصویر آن آیینه مشاهده میشود.
صوفی ما دی بتی دید و پرستیدش، چنانکالصنم شد ذکر هر مویی که در پشمینه بود
هوش مصنوعی: دیروز صوفی ما به مجسمهای برخورد که آن را Worship کرد، بهگونهای که نام آن معبود هر مویی از پشمینهاش را در بر گرفت.
کرد بر نوک قلم، بس نسخه از خطت گرفتسوخته خونی که خسرو را درون سینه بود
هوش مصنوعی: بر روی نوک قلم، چندین نسخه از خط تو چیده شد و آن خونی که در دل خسرو بود به آتش درآمد.